اللَّهُ» «١»
در حالى كه آنها با گفتار پيامبر صلى الله عليه و آله در زمينه معاد با ناباورى عجيبى روبرو مى‌شدند: وَ قالَ الَّذينَ كَفَرُوا هَلْ نَدُلُّكُمْ عَلى‌ رَجُلٍ يُنَبِّئُكُمْ إِذا مُزِّقْتُمْ كُلَّ مُمَزَّقٍ إِنَّكُمْ لَفي‌ خَلْقٍ جَديدٍ* افْتَرى‌ عَلَى اللَّهِ كَذِباً أَمْ بِهِ جِنَّة: «كافران گفتند آيا مردى را به شما معرفى بكنيم كه مىگويد هنگامى كه خاك شديد و پراكنده گشتيد، بار ديگر آفرينش جديدى خواهيد داشت!* آيا او بر خدا دروغ بسته يا ديوانه است»؟! «٢»
در حديثى از امام سجاد عليه السلام مى‌خوانيم: «هنگامى كه به آيه «مالِكِ يَوْمِ الدِّينِ» مى‌رسيد، آن قدر آن را تكرار مى‌كرد كه نزديك بود روح از بدنش پرواز كند» (كانَ عَلِيُّ بْنُ الْحُسَيْنِ عليه السلام إِذا قَرَأَ «مالِكِ يَوْمِ الدِّينِ» يُكَرِّرُهَا حَتّى‌ يَكادَ أَنْ يَمُوتَ). «٣»

اما كلمه «يَوْمِ الدِّينِ»، اين تعبير در تمام مواردى كه در قرآن استعمال شده به معنى قيامت آمده است چنان كه در قرآن در آيات ١٧ و ١٨ و ١٩ سوره «انفطار» با صراحت به اين معنى اشاره شده است (اين تعبير متجاوز از ده بار در قرآن مجيد به همين معنى آمده).
و اين كه چرا آن روز، روز دين معرفى شده؟ به خاطر اين است كه آن روز روز جزا است و «دين» در لغت به معنى «جزا» مى‌باشد، و روشن‌ترين برنامه‌اى كه در قيامت اجرا مى‌شود همين برنامه جزا و كيفر و پاداش است، در آن روز پرده از روى كارها كنار مى‌رود، و اعمال همه دقيقاً مورد محاسبه قرار مى‌گيرد و هر كس جزاى اعمال خويش را اعم از خوب و بد مى‌بيند.
در حديثى از امام صادق عليه السلام مى‌خوانيم كه فرمود: يَوْمِ الدِّينِ، روز حساب است. «٤»