تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٣٩

تفسير:
بيزارى پيشوايان كفر از پيروان خود!
در آيات قبل، سخن از دلائل وجود خدا و اثبات يگانگى او از طريق نظام آفرينش بود، و در آيات مورد بحث روى سخن متوجه كسانى است كه از اين دلائل روشن و قاطع چشم پوشيده و در راه شرك، بت‌پرستى و تعدد خدايان گام نهاده‌اند، سخن از كسانى است كه در مقابل اين معبودان پوشالى سر تعظيم فرود آورده و به آنها عشق مى‌ورزند، عشقى كه تنها شايسته خداوند است كه منبع همه كمالات و بخشنده همه نعمت‌ها است.
نخست مى‌گويد: «بعضى از مردم معبودهائى غير خدا براى خود انتخاب مى‌كنند» «وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَتَّخِذُ مِنْ دُونِ اللَّهِ أَنْداداً». «١»

نه فقط بت‌ها را معبود خود انتخاب كرده كه «آن چنان به آنها عشق مى‌ورزند كه گوئى به خدا عشق مى‌ورزند» «يُحِبُّونَهُمْ كَحُبِّ اللَّهِ».
«اما كسانى كه ايمان به خدا آورده‌اند عشق و علاقه بيشترى به او دارند» «وَ الَّذينَ آمَنُوا أَشَدُّ حُبّاً لِلَّهِ».
چرا كه آنها مردمى انديشمند و دانا هستند و هرگز ذات پاك او را كه منبع همه كمالات است رها نمى‌كنند، هر ميل و محبتى در برابر عشق خدا در نظرشان بى ارزش و ناچيز است، اصلًا آنها غير او را شايسته عشق و محبت نمى‌بينند، جز به خاطر او، و در راه او كار نمى‌كنند، در درياى بيكران عشق خدا آن چنان غوطه‌ورند كه على‌وار مى‌گويند: فَهَبْنِى صَبَرْتُ عَلى‌ عَذابِكَ فَكَيْفَ أَصْبِرُ عَلى‌