تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٣٢

١٦٤ إِنَّ في‌ خَلْقِ السَّماواتِ وَ الأَرْضِ وَ اخْتِلافِ اللَّيْلِ وَ النَّهارِ وَ الْفُلْكِ الَّتي‌ تَجْري فِي الْبَحْرِ بِما يَنْفَعُ النَّاسَ وَ ما أَنْزَلَ اللَّهُ مِنَ السَّماءِ مِنْ ماءٍ فَأَحْيا بِهِ الأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها وَ بَثَّ فيها مِنْ كُلِّ دابَّةٍ وَ تَصْريفِ الرِّياحِ وَ السَّحابِ الْمُسَخَّرِ بَيْنَ السَّماءِ وَ الأَرْضِ لَا ياتٍ لِقَوْمٍ يَعْقِلُونَ
ترجمه:
١٦٤- در آفرينش آسمان‌ها و زمين، و آمد و شد شب و روز، و كشتى‌هائى كه در دريا به سود مردم در حركتند، و آبى كه خداوند از آسمان نازل كرده، و با آن، زمين را پس از مرگ، زنده نموده، و انواع جنبندگان را در آن گسترده، و (همچنين) در تغيير مسير بادها و ابرهائى كه ميان زمين و آسمان مسخرّند، نشانه‌هائى است (از ذات پاك خدا و يگانگى او) براى مردمى كه عقل دارند و مى‌انديشند!
تفسير:
جلوه‌هاى ذات پاك او در پهنه هستى
از آنجا كه آخرين آيه بحث گذشته، سخن از توحيد پروردگار به ميان آمد آيه مورد بحث در واقع دليلى است بر همين مسأله اثبات وجود خدا و توحيد و يگانگى ذات پاك او.
مقدمتاً بايد به اين نكته توجه داشت كه: همه جا «نظم و انسجام» دليل بر وجود علم و دانش است، و همه جا «هماهنگى» دليل بر وحدت و يگانگى