تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٢٩

١٦١ إِنَّ الَّذينَ كَفَرُوا وَ ماتُوا وَ هُمْ كُفَّارٌ أُولئِكَ عَلَيْهِمْ لَعْنَةُ اللَّهِ وَ الْمَلائِكَةِ وَ النَّاسِ أَجْمَعينَ
١٦٢ خالِدينَ فيها لايُخَفَّفُ عَنْهُمُ الْعَذابُ وَ لا هُمْ يُنْظَرُونَ
١٦٣ وَ إِلهُكُمْ إِلهٌ واحِدٌ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ الرَّحْمنُ الرَّحيمُ
ترجمه:
١٦١- كسانى كه كافر شدند، و در حال كفر از دنيا رفتند، لعنت خداوند و فرشتگان و همه مردم بر آنها خواهد بود!
١٦٢- هميشه در آن (لعن و دورى از رحمت پروردگار) باقى مى‌مانند؛ نه در عذاب آنان تخفيف داده مى‌شود، و نه مهلتى خواهند داشت!
١٦٣- و خداى شما، خداوند يگانه‌اى است، كه غير از او معبودى نيست!. اوست بخشنده و مهربان (و داراى رحمت عام و خاص)!.
تفسير:
آنها كه كافر مى‌ميرند
در آيات گذشته، نتيجه كتمان حق را ديديم، آيات مورد بحث در تكميل آن اشاره به افراد كافرى مى‌كند كه به لجاجت و كتمان و كفر و تكذيب حق، تا هنگام مرگ ادامه مى‌دهند، نخست مى‌گويد:
«كسانى كه كافر شدند و در حال كفر از دنيا رفتند، لعنت خدا و فرشتگان و همه مردم بر آنها خواهد بود» «إِنَّ الَّذينَ كَفَرُوا وَ ماتُوا وَ هُمْ كُفَّارٌ أُولئِكَ عَلَيْهِمْ لَعْنَةُ اللَّهِ وَ الْمَلائِكَةِ وَ النَّاسِ أَجْمَعينَ».