تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٢٢

گوشزد كرد). «١»
***
تفسير:
كتمان حق ممنوع!
گر چه روى سخن در اين آيه، طبق شأن نزول، به علماى يهود است، ولى اين معنى هرگز مفهوم آيه را كه يك حكم كلى و عمومى درباره كتمان‌كنندگان حق بيان مى‌كند، محدود نخواهد كرد.
آيه شريفه، اين افراد را با شديدترين لحنى مورد سرزنش قرار داده مى‌فرمايد: «كسانى كه دلائل روشن و وسائل هدايتى را كه نازل كرده‌ايم بعد از آن كه در كتاب براى مردم بيان نموديم، كتمان كنند، خدا آنها را لعنت مى‌كند (نه فقط خدا) بلكه همه لعنت‌كنندگان نيز آنها را لعن مى‌كنند» «إِنَّ الَّذينَ يَكْتُمُونَ ما أَنْزَلْنا مِنَ الْبَيِّناتِ وَ الْهُدى‌ مِنْ بَعْدِ ما بَيَّنَّاهُ لِلنَّاسِ فِي الْكِتابِ أُولئِكَ يَلْعَنُهُمُ اللَّهُ وَ يَلْعَنُهُمُ اللَّاعِنُونَ».
از اين آيه، به خوبى استفاده مى‌شود كه هم خدا، و هم تمامى بندگان خدا و فرشتگان او از اين كار بيزارند، و به تعبير ديگر، «كتمان حق» عملى است كه خشم همه طرفداران حق را بر مى‌انگيزد، چه خيانتى از اين بالاتر كه دانشمندان، آيات خدا را كه امانت‌هاى او است به خاطر منافع شخصى خويش كتمان كنند و