در آيه نخست، روى سخن را به پيامبر صلى الله عليه و آله كرده و به عنوان يك فرمان مؤكد مى‌گويد: «از هر جا (و از هر شهر و ديار) خارج شدى (به هنگام نماز) روى خود را به جانب مسجد الحرام كن» «وَ مِنْ حَيْثُ خَرَجْتَ فَوَلِّ وَجْهَكَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ».
و باز به عنوان تأكيد بيشتر اضافه مى‌كند: «اين فرمان دستور حقى است از سوى پروردگارت» «وَ إِنَّهُ لَلْحَقُّ مِنْ رَبِّكَ».
و در پايان اين آيه، به عنوان تهديدى نسبت به توطئه‌گران و هشدارى به مؤمنان مى‌گويد: «و خدا از آنچه انجام مى‌دهيد غافل نيست» «وَ مَا اللَّهُ بِغافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ».
اين تأكيداتِ پى در پى كه در آيه بعد نيز تعقيب خواهد شد، همگى حاكى از اين حقيقت است كه: مسأله تغيير قبله و نسخ حكم سابق براى گروهى از تازه مسلمانان نيز گران و سنگين بوده همان گونه كه براى دشمنان لجوج، دستاويزى براى سمپاشى.
در اينجا- و به طور كلى در همه تحولات و انقلابهاى تكاملى- چيزى كه مى‌تواند به گفتگوها پايان دهد و ترديدها و شك‌ها را بزدايد همان قاطعيت، صراحت و تأكيدهاى متوالى و كوبنده است، هر گاه رهبرِ جمعيت در اين مواقع حساس با لحن قاطع، برنده و غير قابل تغيير، موضع خود را مشخص كند، دوستان را مصمم‌تر و دشمنان را براى هميشه مأيوس خواهد ساخت، و اين نكته كراراً در قرآن به وضوح ديده مى‌شود.
به علاوه، اين تكرار و تأكيدها در حقيقت تكرار محض نيست، بلكه دستورات تازه‌اى نيز به همراه دارد، از جمله اين كه در آيات گذشته تكليف مسلمانان در ارتباط با مسأله قبله، نسبت به شهرى كه در آن زندگى مى‌كردند