ذكر شده بود، آنها خوانده بودند: «او به سوى دو قبله نماز مى‌خواند» (يُصَلِّى إِلَى الْقِبْلَتَيْنِ). «١»

لذا در آيه فوق بعد از اين فرمان اضافه مى‌كند: «كسانى كه كتاب آسمانى به آنها داده شده است، مى‌دانند اين فرمان حقى است از ناحيه پروردگارشان» «وَ إِنَّ الَّذينَ أُوتُوا الْكِتابَ لَيَعْلَمُونَ أَنَّهُ الْحَقُّ مِنْ رَبِّهِمْ».
به علاوه همين امر كه پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله تحت تأثير عادات محيط خود قرار نگرفت و «كعبه» را كه مركز بت‌ها و مورد علاقه عموم عرب بود در آغاز كنار گذاشت، و قبله يك اقليت محدود را به رسميت شناخت، خود دليلى بر صدق دعوت او و الهى بودن برنامه‌هايش به‌شمار مى‌رفت.
و در پايان اضافه مى‌كند: «خداوند از اعمال آنها غافل نيست» «وَ مَا اللَّهُ بِغافِلٍ عَمَّا يَعْمَلُونَ».
يعنى آنها به جاى اين كه اين تغيير قبله را به عنوان يك نشانه صدق او كه در كتب پيشين آمده، معرفى كنند، كتمان كرده و به عكس روى آن جنجال به راه انداختند، خدا، هم از اعمالشان آگاه است، و هم از نياتشان.
***
نكته‌ها:
١- نظم آيات
محتواى آيه مورد بحث، به خوبى نشان مى‌دهد اين آيه قبل از آيه گذشته نازل شده است و اگر مى‌بينيم در قرآن بعد از آن قرار گرفته به خاطر اين است كه آيات قرآن بر حسب تاريخ نزول جمع‌آورى نشده، بلكه گاه مناسباتى ايجاد كرده كه آيه‌اى كه نزولش بعد بوده به دستور پيامبر صلى الله عليه و آله كه از فرمان خدا سرچشمه