باشد، چرا كه گواهان و شاهدان را هميشه از ميان افراد نمونه انتخاب مى‌كنند.
يعنى شما با داشتن اين عقائد و تعليمات، امتى نمونه هستيد همان طور كه پيامبر در ميان شما يك فرد نمونه است.
شما با عمل و برنامه خود گواهى مى‌دهيد كه يك انسان مى‌تواند هم مرد دين باشد و هم مرد دنيا، در عين اجتماعى بودن جنبه‌هاى معنوى و روحانى خود را كاملًا حفظ كند.
شما با اين عقائد و برنامه‌ها گواهى مى‌دهيد كه دين و علم، دنيا و آخرت، نه تنها تضادى با هم ندارند بلكه يكى در خدمت ديگرى است.
سپس به يكى ديگر از اسرار تغيير قبله اشاره كرده مى‌گويد: «ما آن قبله‌اى را كه قبلًا بر آن بودى (بيت المقدس) تنها براى اين قرار داديم كه بدانيم افرادى كه از رسول خدا پيروى مى‌كنند و آنها كه به جاهليت باز مى‌گردند چه كسانى هستند»؟ «وَ ما جَعَلْنَا الْقِبْلَةَ الَّتي‌ كُنْتَ عَلَيْها إِلَّا لِنَعْلَمَ مَنْ يَتَّبِعُ الرَّسُولَ مِمَّنْ يَنْقَلِبُ عَلى‌ عَقِبَيْهِ».
قابل توجه اين كه: نمى‌گويد: «تا افرادى كه از تو پيروى مى‌كنند» بلكه مى‌گويد: «تا افرادى كه از رسول خدا پيروى مى‌كنند» اشاره به اين كه تو رهبرى و فرستاده خدائى، و به همين جهت بايد در همه كار تسليم فرمان تو باشند، قبله كه سهل است، اگر ما فوق آن نيز دستور دهد بهانه گيرى در آن دليل بر حفظ خلق و خوى دوران شرك و بت‌پرستى است.
جمله «مِمَّنْ يَنْقَلِبُ عَلى‌ عَقِبَيْهِ» كه در اصل به معنى برگشتن روى پاشنه پا است اشاره به ارتجاع و بازگشت به عقب مى‌باشد.
آنگاه اضافه مى‌كند: «اگر چه اين كار جز براى كسانى كه خداوند هدايتشان كرده دشوار بود» «وَ إِنْ كانَتْ لَكَبيرَةً إِلَّا عَلَى الَّذينَ هَدَى اللَّهُ».