تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٤٧

١٤٢ سَيَقُولُ السُّفَهاءُ مِنَ النَّاسِ ما وَلَّاهُمْ عَنْ قِبْلَتِهِمُ الَّتي‌ كانُوا عَلَيْها قُلْ لِلَّهِ الْمَشْرِقُ وَ الْمَغْرِبُ يَهْدي مَنْ يَشاءُ إِلى‌ صِراطٍ مُسْتَقيمٍ
ترجمه:
١٤٢- به زودى سبك‌مغزان از مردم مى‌گويند: «چه چيز آنها (مسلمانان) را، از قبله‌اى كه بر آن بودند، بازگردانيد»؟! بگو: «از آنِ خداست مشرق و مغرب، خدا هر كس را بخواهد، به راه راست هدايت مى‌كند».
تفسير:
ماجراى تغيير قبله
اين آيه و چند آيه بعد، به يكى از تحولات مهم تاريخ اسلام كه موجى عظيم در ميان مردم به وجود آورد، اشاره مى‌كند.
توضيح اين كه: پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله مدت سيزده سال پس از بعثت، در «مكّه»، و چند ماه بعد از هجرت، در «مدينه» به امر خدا به سوى «بيت المقدس» نماز مى‌خواند، ولى بعد از آن، قبله تغيير يافت و مسلمانان مأمور شدند به سوى «كعبه» نماز بگزارند.
در اين كه مدت عبادت مسلمانان به سوى بيت المقدس در «مدينه» چند ماه بود، مفسران اختلاف نظر دارند، از هفت ماه تا هفده ماه ذكر كرده‌اند، ولى هر چه بود در اين مدت مورد سرزنش يهود قرار داشتند؛ چرا كه «بيت المقدس» در اصل قبله يهود بود، آنها به مسلمانان مى‌گفتند: اينان از خود استقلال ندارند و به سوى قبله ما نماز مى‌خوانند، و اين دليل آن است كه ما بر