تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥١٦

١٢٦ وَ إِذْ قالَ إِبْراهيمُ رَبِّ اجْعَلْ هذا بَلَداً آمِناً وَ ارْزُقْ أَهْلَهُ مِنَ الثَّمَراتِ مَنْ آمَنَ مِنْهُمْ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الآْخِرِ قالَ وَ مَنْ كَفَرَ فَأُمَتِّعُهُ قَليلًا ثُمَّ أَضْطَرُّهُ إِلى‌ عَذابِ النَّارِ وَ بِئْسَ الْمَصيرُ
ترجمه:
١٢٦- (و به ياد آوريد) هنگامى را كه ابراهيم عرض كرد: «پروردگارا! اين سرزمين را شهر امنى قرار ده! و اهل آن را- آنها كه به خدا و روز بازپسين ايمان آورده‌اند- از ثمرات (گوناگون)، روزى ده»! گفت: « (مؤمنان را از انواع بركات، بهره‌مند ساختيم؛) اما به آنها كه كافر شدند، بهره كمى خواهيم داد؛ سپس آنها را به عذاب آتش مى‌كشانيم؛ و چه بد سرانجامى دارند»!
تفسير:
خواسته‌هاى ابراهيم عليه السلام از پيشگاه پروردگار
در اين آيه ابراهيم عليه السلام دو درخواست مهم از پروردگار براى ساكنان اين سرزمين مقدس مى‌كند كه به يكى از آنها در آيه قبل نيز اشاره شد.
قرآن مى‌فرمايد: «به خاطر بياوريد هنگامى كه ابراهيم عرض كرد:
پروردگارا! اين سرزمين را شهر امنى قرار ده» «وَ إِذْ قالَ إِبْراهيمُ رَبِّ اجْعَلْ هذا بَلَداً آمِناً».
و همان گونه كه در آيه قبل، خوانديم اين دعاى ابراهيم عليه السلام به اجابت رسيد، خدا اين سرزمين مقدس را يك كانون امن و امان قرار داد، و امنيتى از نظر ظاهر و باطن به آن بخشيد.