پس هدايتى كه در مفهوم امامت افتاده، چيزى جز «ايصال به مطلوب»، «تحقق بخشيدن روح مذهب» و پياده كردن برنامه‌هاى تربيتى در نفوس آماده، نيست.
اين حقيقت اجمالًا در حديث پر معنى و جالبى از امام صادق عليه السلام نقل شده، مى‌فرمايد: إِنَّ اللَّهَ تَبارَكَ وَ تَعالى‌ إِتَّخَذَ إِبْراهِيمَ عَبْداً قَبْلَ أَنْ يَتَّخِذَهُ نَبِيّاً، وَ إِنَّ اللَّهَ اتَّخَذَهُ نَبِيّاً قَبْلَ أَنْ يَتَّخِذَهُ رَسُولًا، وَ إِنَّ اللَّهَ اتَّخَذَهُ رَسُولًا قَبْلَ أَنْ يَتَّخِذَهُ خَلِيلًا، وَ انَّ اللَّهَ اتَّخَذَهُ خَلِيلًا قَبْلَ أَنْ يَجْعَلَهُ إِماماً، فَلَمَّا جَمَعَ لَهُ الأَشْياءَ قالَ:
«إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً» قَالَ: فَمِنْ عِظَمِها فِي عَيْنِ إِبْراهِيمَ قالَ: «وَ مِنْ ذُرِّيَّتِي قالَ لايَنالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ» قالَ: لايَكُونُ السَّفِيهُ إِمامَ التَّقِيِّ:
«خداوند ابراهيم را بنده خاص خود قرار داد، پيش از آن كه پيامبرش قرار دهد.
و خداوند او را به عنوان نبى انتخاب كرد، پيش از آن كه او را رسول خود سازد.
و او را رسول خود انتخاب كرد، پيش از آن كه او را به عنوان خليل خود برگزيند.
و او را خليل خود قرار داد، پيش از آن كه او را امام قرار دهد.
هنگامى كه همه اين مقامات را جمع كرد فرمود: «من تو را امام مردم قرار دادم».
اين مقام به قدرى در نظر ابراهيم بزرگ جلوه كرد كه عرض نمود: خداوندا! از دودمان من نيز امامانى انتخاب كن.
فرمود: پيمان من به ستمكارانِ آنها نمى‌رسد ... يعنى شخص سفيه هرگز امام