أَسْفاراً).»

گروهى ديگر، از الفاظ فراتر رفته، در معانى دقت مى‌كنند و در ريزه‌كارى‌ها و نكات قرآن مى‌انديشند و از علوم آن آگاهند اما از عمل خبرى نيست!.
ولى گروه سومى هستند كه مؤمنان راستينند، قرآن را به عنوان يك كتاب عمل، و يك برنامه كامل زندگى پذيرفته‌اند، خواندن الفاظ و انديشه در معانى و درك مفاهيم اين كتاب بزرگ را مقدمه‌اى براى عمل مى‌دانند، و لذا هر زمان قرآن مى‌خوانند روح تازه‌اى در كالبد آنها پيدا مى‌شود، تصميم و اراده تازه، آمادگى و اعمال تازه، و اين است حق تلاوت.
در حديثى از امام صادق عليه السلام در تفسير اين آيه مى‌خوانيم كه فرمود: يُرَتِّلُونَ آياتِهِ، وَ يَتَفَقَّهُونَ فِيْهِ، وَ يَعْمَلُونَ بِأَحْكامِهِ، وَ يَرْجُونَ وَعْدَهُ، وَ يَخافُونَ وَعِيْدَهُ، وَ يَعْتَبِرُونَ بِقَصَصِهِ، وَ يَأْتَمِرُونَ بِأَوامِرِهِ، يَتَناهُونَ عَنْ نَواهِيْهِ، ما هُوَ وَ اللَّهِ حِفْظُ آياتِهِ وَ دَرْسُ حُرُوفِهِ، وَ تَلاوَةُ سُوَرِهِ وَ دَرْسُ أَعْشارِهِ وَ أَخْماسِهِ حَفِظُوا حُرُوفَهُ، وَ أَضاعُوا حُدُودَهُ، وِ إِنَّما تَدَبُّرُ آياتِهِ وَ الْعَمَلُ بِأحْكامِهِ، قالَ اللَّهُ تَعالى‌ كِتابٌ أَنْزَلْناهُ إِلَيْكَ مُبارَكٌ لِيَدَّبَّرُوا آياتِهِ:
منظور اين است: «آيات آن را با دقت بخوانند و حقايق آن را درك كنند و به احكام آن عمل بنمايند، به وعده‌هاى آن اميدوار، و از وعيدهاى آن ترسان باشند، از داستان‌هاى آن عبرت گيرند، به اوامرش گردن نهند و نواهى آن را بپذيرند، به خدا سوگند منظور حفظ كردن آيات و خواندن حروف و تلاوت سوره‌ها و ياد گرفتن اعشار و اخماس «٢» آن نيست.
آنها حروف قرآن را حفظ كردند اما حدود آن را ضايع ساختند، منظور تنها