سخن خود را در اين بحث با حديث پر معنى و گويائى از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله پايان مى‌دهيم آنجا كه فرمود: إِنَّ لِلَّهِ عَزَّوَجَلَّ مِأَةَ رَحْمَةٍ، وَ إِنَّهُ أَنْزَلَ مِنْها واحِدَةً إِلَى الأَرْضِ فَقَسَمَها بَيْنَ خَلْقِهِ بِها يَتَعاطَفُونَ وَ يَتَراحَمُونَ، وَ أُخَرُ تِسْعَ وَ تِسْعِيْنَ لِنَفْسِهِ يَرْحَمُ بِها عِبادَهُ يَوْمَ الْقِيامَةِ!: «خداوند بزرگ صد باب رحمت دارد كه يكى از آن را به زمين نازل كرده است، و در ميان مخلوقاتش تقسيم نموده و تمام عواطف و محبتى كه در ميان مردم است از پرتو همان است، ولى نود و نه قسمت را براى خود نگاه داشته و در قيامت بندگانش را مشمول آن مى‌سازد». «١»
***
٤- چرا صفات ديگر خدا در «بسم اللّه» نيامده است؟!
اين موضوع قابل توجه است كه تمام سوره‌هاى قرآن با «بسم اللّه» شروع مى‌شود (به جز سوره «برائت» آن هم به دليلى كه سابقاً گفتيم) و در «بسم اللّه» پس از نام ويژه «اللّه» تنها روى صفت «رحمانيت و رحيميت» او تكيه مى‌شود، و اين سؤال‌انگيز است كه چرا سخنى از بقيه صفات در اين موضع حساس به ميان نيامده؟
اما با توجه به يك نكته، پاسخ اين سؤال روشن مى‌شود و آن اين كه در آغاز هر كار لازم است از صفتى استمداد كنيم كه آثارش بر سراسر جهان پرتوافكن است، همه موجودات را فرا گرفته و گرفتاران را در لحظات بحرانى نجات بخشيده است.
بهتر است اين حقيقت را از زبان قرآن بشنويد آنجا كه مى‌گويد: وَ رَحْمَتي