در آيه ٦٨ سوره «يونس» نيز درباره مشركان مى‌خوانيم: قالُوا اتَّخَذَ اللَّهُ وَلَداً سُبْحانَهُ هُوَ الْغَنِي: «گفتند: خداوند براى خود فرزندى انتخاب كرده است منزه است او، از همه چيز بى‌نياز است» در آيات بسيار ديگرى از قرآن نيز اين نسبت ناروا از آنها نقل شده است.
نخستين آيه مورد بحث، براى كوبيدن اين خرافه چنين مى‌گويد: «آنها گفتند:
خداوند فرزندى براى خود انتخاب كرده است، پاك و منزه است او از اين نسبت‌هاى ناروا» «وَ قالُوا اتَّخَذَ اللَّهُ وَلَداً سُبْحانَهُ».
خدا چه نيازى دارد كه فرزندى براى خود برگزيند؟ آيا نيازمند است؟
محدود است؟ احتياج به كمك دارد؟ احتياج به بقاء نسل دارد؟
«آنچه در آسمان‌ها و زمين است از آن او است» «بَلْ لَهُ ما فِي السَّماواتِ وَ الأَرْضِ».
«و همگان در برابر او خاضعند» «كُلٌّ لَهُ قانِتُونَ».
***
او نه تنها مالك همه موجودات عالم هستى است، كه «ايجادكننده همه آسمان‌ها و زمين او است» «بَديعُ السَّماواتِ وَ الأَرْضِ».
و حتى بدون نقشه قبلى و بدون احتياج به وجود ماده، همه آنها را ابداع فرموده است.
او چه نيازى به فرزند دارد در حالى كه «هر گاه فرمان وجود چيزى را صادر كند به او مى‌گويد: موجود باش! و آن فوراً موجود مى‌شود» «وَ إِذا قَضى‌ أَمْراً فَإِنَّما يَقُولُ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ».
***