كلى نفى مى‌كند، و سعادت و خوشبختى را از انحصار طايفه خاصى بيرون مى‌آورد ضمناً معيار رستگارى را كه ايمان و عمل صالح است، مشخص مى‌سازد.
***
نكته‌ها:
١- «أَمانِيُّهُم» جمع «امنية» به معنى آرزوئى است كه انسان به آن نمى‌رسد.
البته در اينجا اين مدعيان اهل كتاب يك آرزو بيشتر نداشتند و آن انحصار بهشت به آنها بود، ولى از آنجا كه اين آرزو خود سرچشمه آرزوهاى ديگر و به اصطلاح داراى شاخ و برگ‌هاى ديگرى است به صورت «جمع» (امانى) ذكر شده.
***
٢- جالب توجه اين كه: در آيه فوق «أَسْلَم» به «وجه» نسبت داده شده (آنها صورت خود را در برابر خدا تسليم مى‌كنند) اين به خاطر آن است كه روشن‌ترين دليل براى تسليم در برابر چيزى، آن است كه انسان با تمام صورت متوجه آن شود.
اين احتمال نيز وجود دارد كه «وجه» به معنى ذات بوده باشد، يعنى آنها با تمام وجود خود، تسليم فرمان پروردگارند.
***
٣- آيات فوق، ضمناً اين نكته را به همه مسلمانان تعليم مى‌دهد كه در هيچ مورد، زير بار سخنان بى دليل نروند و هر كس ادعائى كرد، از او مطالبه دليل كنند، و به اين ترتيب سد تقليدهاى كوركورانه را بشكنند و تفكر منطقى بر جامعه آنان حاكم شود.
***