خداوند دشمن او است، خدا دشمن كافران است» «مَنْ كانَ عَدُوّاً لِلَّهِ وَ مَلائِكَتِهِ وَ رُسُلِهِ وَ جِبْريلَ وَ ميكالَ فَإِنَّ اللَّهَ عَدُوٌّ لِلْكافِرينَ».
اشاره به اين كه اينها قابل تفكيك نيستند: اللّه، فرشتگان او، فرستادگان او، جبرئيل، ميكائيل و هر فرشته ديگر، و در حقيقت دشمنى با يكى دشمنى با بقيه است.
به تعبير ديگر، دستورات الهى كه تكامل بخش انسان‌هاست از سوى خداوند به وسيله فرشتگان بر پيامبران نازل مى‌شود، و اگر تفاوتى بين مأموريت‌هاى آنها باشد از قبيل تقسيم مسئوليت است، نه تضاد در مأموريت، آنها همه در مسير يك هدف قرار دارند، بنابراين، دشمنى با يكى از آنها، دشمنى با خدا است.
***
«جبريل» و «ميكال»
نام «جبريل» سه بار، و نام «ميكال» يك بار در قرآن مجيد، در همين مورد آمده است «١» و از همين آيات استفاده مى‌شود هر دو، از فرشتگان بزرگ و مقرب خدايند (در تلفظات معمولى مسلمين جبرئيل و ميكائيل هر دو با همزه و ياء تلفظ مى‌شود، ولى در متن قرآن تنها به صورت جبريل و ميكال آمده است) جمعى عقيده دارند كه «جبريل» لفظى است عبرانى و اصل آن «جبرئيل» به معنى «مرد خدا» يا «قوت خدا» است ( «جبر» به معنى «قوت يا مرد» و «ئيل» به معنى «خدا» است).
به موجب آيات مورد بحث، جبرئيل پيك وحى خدا بر پيامبر، و نازل‌كننده قرآن بر قلب پاك او بوده است، در حالى كه در سوره «نحل» آيه ١٠٢ واسطه