تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٧٢

«أَمانِى» جمع «امنية» به معنى آرزو است، و در اينجا ممكن است اشاره به پندارها و امتيازات موهومى باشد كه يهود براى خود قائل بودند، از جمله مى‌گفتند: «ما فرزندان خدا و دوستان خاص او هستيم» (نَحْنُ أَبْناءُ اللَّهِ وَ أَحِبَّائُهُ). «١»
و يا اين كه مى‌گفتند: «هرگز آتش دوزخ جز چند روزى به ما نخواهد رسيد» «٢» كه در آيات بعد به اين گفتار يهود بر مى‌خوريم.
اين احتمال نيز وجود دارد كه منظور از «أَمانِى»، آيات تحريف شده باشد كه دانشمندان يهود در اختيار عوام مى‌گذاشتند، و جمله «لايَعْلَمُونَ الْكِتابَ إِلَّا أَمانِيَّ» با اين معنى سازگارتر مى‌باشد.
به هر حال، پايان اين آيه (إِنْ هُمْ إِلَّا يَظُنُّونَ) دليل بر آن است كه پيروى از ظن و گمان در اساس و اصول دين و شناخت مكتب وحى كارى است نادرست و در خور سرزنش، و هر كس بايد در اين قسمت از روى تحقيق كافى گام بردارد.
***
دسته‌اى ديگر دانشمندان آنها بودند كه حقايق را به سود خود تحريف مى‌كردند چنان كه قرآن مى‌فرمايد: «واى بر آنها كه مطالب را به دست خود مى‌نويسند، و بعد مى‌گويند: اينها از سوى خدا است» «فَوَيْلٌ لِلَّذينَ يَكْتُبُونَ الْكِتابَ بِأَيْديهِمْ ثُمَّ يَقُولُونَ هذا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ».
«و هدفشان اين است با اين كار، بهاى كمى به دست آورند» «لِيَشْتَرُوا بِهِ ثَمَناً قَليلًا».
«واى بر آنها از آنچه با دست خود مى‌نويسند» «فَوَيْلٌ لَهُمْ مِمَّا كَتَبَتْ أَيْديهِمْ».