تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٦٩

مى‌گويد كه در حضور مسلمانان دم از ايمان مى‌زدند، و در غياب انكار مى‌كردند و حتى پاكدلان يهود را نيز مورد سرزنش قرار مى‌دادند كه چرا اسرار كتب مقدس را در اختيار مسلمانان قرار داده‌ايد؟
به هر حال، اين تأئيدى است بر آنچه در آيه قبل بود كه شما از جمعيتى كه چنين روحياتى بر آنها حاكم است چندان انتظار ايمان نداشته باشيد.
جمله «فَتَحَ اللَّهُ عَلَيْكُم» ممكن است به معنى «حكم و فرمان الهى» باشد كه در اختيار بنى اسرائيل قرار داشت، و ممكن است اشاره به گشودن درهاى اسرار الهى و خبرهاى آينده مربوط به شريعت جديد به روى آنان باشد.
قابل توجه اين كه از اين آيه به خوبى استفاده مى‌شود ايمان اين گروه منافق درباره خدا آن قدر ضعيف بود كه او را همچون انسان‌هاى عادى مى‌پنداشتند و تصور مى‌كردند اگر حقيقتى را از مسلمانان كتمان كنند از خدا نيز مكتوم خواهد ماند!
***
لذا آيه بعد، با صراحت مى‌گويد: «آيا اينها نمى‌دانند كه خداوند از اسرار درون و برونشان آگاه است»؟ «أَ وَ لا يَعْلَمُونَ أَنَّ اللَّهَ يَعْلَمُ ما يُسِرُّونَ وَ ما يُعْلِنُونَ».
***