«دائرة المعارف فرانسه»، جلد چهارم، صفحه ٢٢ اين واژه را «عبرى» دانسته و آن را به معنى فرو بردن در آب يا تعميد مى‌داند.
«ژسينوس» آلمانى مى‌گويد: اين كلمه هر چند عبرى است ولى محتمل است از ريشه‌اى كه به معنى ستاره است مشتق باشد.
نويسنده «كشاف اصطلاح الفنون» مى‌گويد: «صابئين» فرقه‌اى هستند ملائكه را مى‌پرستند، و «زبور» مى‌خوانند، و به قبله توجه مى‌كنند.
در كتاب «التنبيه و الاشراف» به نقل «امثال و حكم» صفحه ١٦٦٦ آمده:
پيش از آن كه زرتشت آئين مجوس را به «گشتاسب» عرضه كند و او آن را بپذيرد مردم اين ملك بر مذهب «حُنَفاء» بودند و ايشان صابئانند، و آن آئينى هست كه «بوذاسب» آن را به زمان «طهمورس» آورده است.
و اما علت اختلافات و گفتگو درباره اين طائفه اين است كه: در اثر كمى جمعيت آنها، و اصرار به نهان داشتن آئين خود، و منع از دعوت و تبليغ و اعتقاد بر اين كه: آئين آنها، آئين اختصاصى است، نه عمومى، و پيغمبرشان فقط براى نجات آنها مبعوث شده است و بس، وضع آنها به صورت اسرارآميزى در آمده، و جمعيت آنها به سوى انقراض مى‌رود.
اين به خاطر همان احكام خاص و اغسال مفصل و تعميدهاى طولانى است كه بايد در زمستان و تابستان انجام دهند، ازدواج با غير هم‌كيش خود را حرام مى‌دانند و حتى الامكان به رهبانيت و ترك معاشرت بانوان دستور مؤكد دارند و بسيارى از آنها بر اثر معاشرت فراوان با مسلمانان تغيير آئين مى‌دهند.
***
٣- عقايد صابئان
آنها معتقدند نخست كتاب‌هاى مقدس آسمانى به آدم عليه السلام، و پس از وى به