سوره «آل عمران» مى‌گويد: وَ مَنْ يَبْتَغِ غَيْرَ الإِسْلامِ ديناً فَلَنْ يُقْبَلَ مِنْه: «هر كس دينى غير از اسلام براى خود انتخاب كند پذيرفته نخواهد شد».
به علاوه آيات قرآن پر است از دعوت يهود، نصارى و پيروان ساير اديان به سوى اين آئين جديد، اگر تفسير فوق صحيح باشد، با بخش عظيمى از آيات قرآن تضاد صريح دارد، بنابراين بايد به دنبال معنى واقعى آيه رفت.
در اينجا دو تفسير از همه روشن‌تر و مناسب‌تر به نظر مى‌رسد.
١- اگر يهود، نصارى و مانند آنها به محتواى كتب خود عمل كنند مسلماً به پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله ايمان مى‌آورند؛ چرا كه بشارت ظهور او با ذكر صفات و علائم مختلف در اين كتب آسمانى آمده است كه شرح آن در ذيل آيه ١٤٦ سوره «بقره» خواهد آمد.
مثلًا قرآن در آيه ٦٨ سوره «مائده» مى‌گويد: قُلْ يا أَهْلَ الْكِتابِ لَسْتُمْ عَلى‌ شَيْ‌ءٍ حَتَّى تُقيمُوا التَّوْراةَ وَ الإِنْجيلَ وَ ما أُنْزِلَ إِلَيْكُمْ مِنْ رَبِّكُمْ: «اى اهل كتاب شما ارزشى نخواهيد داشت مگر آن زمانى كه تورات و انجيل و آنچه را از سوى پروردگارتان بر شما نازل شده بر پا داريد» و از آن جمله اين كه به پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله كه بشارت ظهورش در كتب شما آمده است ايمان بياوريد.
٢- اين آيه ناظر به سؤالى است كه براى بسيارى از مسلمانان در آغاز اسلام مطرح بوده، آنها در فكر بودند: اگر راه حق و نجات، تنها اسلام است، پس تكليف نياكان و پدرانشان چه مى‌شود؟
آيا آنها به خاطر عدم درك زمان پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله و ايمان نياوردن به او مجازات خواهند شد؟
آيه فوق نازل گرديد، و اعلام داشت: هر كسى كه در عصر خود به پيامبر بر حق و كتاب آسمانى زمان خويش ايمان آورده و عمل صالح كرده است اهل