٩- شرائط سازنده شفاعت
با توجه به اين كه شفاعت به معنى صحيح قيود و شرائط فراوانى در چند جهت دارد، كسانى كه معتقد به اين اصل‌اند براى اين كه مشمول آن شوند ناگزيرند شرائط آن را فراهم سازند، و از گناهانى همانند ظلم كه اميد شفاعت را به صفر مى‌رساند بپرهيزند، برنامه خود را از يك دگرگونى عميق و همه جانبه در وضع خويش شروع كنند، و براى رسيدن به مقام «ارتضاء» و بر قرار ساختن «عهد الهى» (به تفسيرى كه گذشت) از گناه توبه كنند، و يا حداقل در آستانه توبه قرار گيرند.
خلافكارى و شكستن سد قوانين الهى را متوقف سازند و يا لااقل تقليل دهند، ايمان به خدا و دادگاه بزرگ رستاخيز را در خود زنده نگاه دارند و قوانين و مقررات او را محترم بشمرند.
و از طرفى براى بر قرار ساختن پيوند ميان «خود» و «شفاعت كننده» از صفات او اقتباس كنند و يك نوع سنخيت، هر چند ضعيف، ميان خود و او بر قرار سازند، يعنى همان طور كه در «شفاعت تكوينى» آمادگى و سنخيت، و تسليم در برابر عوامل تكامل، شرط تأثير علل تكوينى است، در مرحله «شفاعت تشريعى» نيز براى رسيدن به نتيجه، اين گونه آمادگى‌ها لازم است (دقت كنيد).
با اين وضع جاى ترديد باقى نمى‌ماند كه شفاعت به معنى صحيح، نقش مؤثرى در دگرگونى حال مجرمان و اصلاح وضع آنها خواهد داشت.
***
١٠- بررسى و پاسخ اشكالات
همان طور كه قبلًا گفته شد ميان «شفاعت» در عرف عام و «شفاعت» در منطق اسلام، فاصله زيادى است، يكى بر اساس تغيير دادن فكر «شفاعت كننده»