تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٥٩

٤٤ أَ تَأْمُرُونَ النَّاسَ بِالْبِرِّ وَ تَنْسَوْنَ أَنْفُسَكُمْ وَ أَنْتُمْ تَتْلُونَ الْكِتابَ أَ فَلا تَعْقِلُونَ
٤٥ وَ اسْتَعينُوا بِالصَّبْرِ وَ الصَّلاةِ وَ إِنَّها لَكَبيرَةٌ إِلَّا عَلَى الْخاشِعينَ
٤٦ الَّذينَ يَظُنُّونَ أَنَّهُمْ مُلاقُوا رَبِّهِمْ وَ أَنَّهُمْ إِلَيْهِ راجِعُونَ
ترجمه:
٤٤- آيا مردم را به نيكى (و ايمان به پيامبرى كه صفات او آشكارا در تورات آمده) دعوت مى‌كنيد، اما خودتان را فراموش مى‌نمائيد؛ با اين كه شما كتاب (آسمانى) را مى‌خوانيد! آيا نمى‌انديشيد؟!
٤٥- از صبر و نماز يارى جوئيد؛ (و با استقامت و مهار هوس‌هاى درونى و توجه به پروردگار، نيرو بگيريد؛) و اين كار، جز براى خاشعان، گران است.
٤٦- آنها كسانى هستند كه مى‌دانند ديداركننده پروردگار خويشند و به سوى او باز مى‌گردند.
تفسير:
به ديگران توصيه مى‌كنيد، اما خودتان چرا؟!
گر چه روى سخن در آيات فوق، همچون آيات قبل و بعد، با بنى اسرائيل است، ولى مسلماً مفهوم آن گسترده است و ديگران را نيز شامل مى‌شود.
به گفته مفسر معروف «طبرسى» در «مجمع البيان» علماء و دانشمندان يهود قبل از بعثت محمّد صلى الله عليه و آله، مردم را به ايمان به وى دعوت مى‌كردند و بشارت