٤- خدا نيز به عهدش وفا مى‌كند
نعمت‌هاى خدا هيچ گاه بى قيد و شرط نيست، در كنار هر نعمتى مسئوليتى قرار دارد و شرطى نهفته است.
در روايتى از امام صادق عليه السلام مى‌خوانيم: منظور از «أُوفِ بِعَهْدِكُمْ» اين است كه من به عهد خودم وفا خواهم كرد و شما را به بهشت خواهم برد. «١»
و اگر در قسمتى از اين حديث ايمان به ولايت على عليه السلام بخشى از اين پيمان ذكر شده جاى تعجب نيست؛ زيرا يكى از مواد پيمان بنى اسرائيل قبول رسالت پيامبران الهى و تقويت آنها بود، و مى‌دانيم: قبول جانشينان آنها نيز دنباله همان مسأله رهبرى و ولايت است كه در هر زمان متناسب با آن عصر بايد تحقق يابد، در زمان موسى‌ عهده‌دار اين منصب او بود و در عصر پيامبر، پيامبر و در زمان‌هاى بعد على عليه السلام.
ضمناً جمله: إِيَّايَ فَارْهَبُونِ «تنها از مجازات من بترسيد» تأكيدى است بر اين مطلب كه در راه وفاى به عهدهاى الهى و اطاعت فرمانش از هيچ چيز و هيچ كس نبايد ترس و وحشت داشت، اين انحصار را از كلمه «إِيَّايَ» كه مقدم بر جمله «فَارْهَبُونِ» است استفاده مى‌كنيم.
***
٥- چرا يهوديان را بنى اسرائيل مى‌گويند؟
«اسرائيل» يكى از نام‌هاى يعقوب، پدر يوسف عليه السلام مى‌باشد، در علت نامگذارى يعقوب به اين نام، مورخان غير مسلمان، مطالبى گفته‌اند: كه با خرافات آميخته است.