مادى هم خود فاسد است و هم صفحه زمين را پر از فساد مى‌كند.
اما براى اين كه حقايق به طور تفصيل بر فرشتگان روشن شود، خداوند اقدام به آزمايش آنها نمود، تا خودشان اعتراف كنند ميان آنها و آدم «تفاوت از زمين تا آسمان است»!
***
فرشتگان در بوته آزمايش
از آنجا كه آدم به لطف پروردگار، داراى استعداد فوق‌العاده‌اى براى درك حقايق هستى بود.
خداوند اين استعداد او را به فعليت رسانيد مى‌فرمايد: «به آدم همه اسماء (حقايق و اسرار عالم هستى) را تعليم داد» «وَ عَلَّمَ آدَمَ الأَسْماءَ كُلَّها».
گر چه مفسران در تفسير «علم اسماء» بيانات گوناگونى دارند، ولى مسلّم است منظور، تعليم كلمات و نام‌هاى بدون معنا به آدم نبوده؛ چرا كه اين افتخارى محسوب نمى‌شده است، بلكه منظور تعليم معانى اين اسماء و مفاهيم و مسمّاهاى آنها بوده است.
البته اين آگاهى از علوم مربوط به جهان آفرينش و اسرار و خواص مختلف موجودات عالم هستى، افتخار بزرگى براى آدم بود.
در حديثى داريم كه از امام صادق عليه السلام پيرامون اين آيه سؤال كردند، فرمود:
الأَرَضِينَ وَ الْجِبالَ وَ الشِّعابَ وَ الأَوْدِيَةَ ثُمَّ نَظَرَ إِلى‌ بِساطٍ تَحْتَهُ، فَقالَ: وَ هذَا الْبِساطُ مِمَّا عَلَّمَه: «فرمود منظور زمين‌ها، كوه‌ها، دره‌ها و بستر رودخانه‌ها (و خلاصه تمامى موجودات) مى‌باشد، سپس امام عليه السلام به فرشى كه زير پايش گسترده بود نظرى افكنده فرمود: حتى اين فرش هم از امورى بوده كه خدا به آدم