تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٠٨
خداوند را با آن نگاشت.
بنابراين، سماوات سبع اشاره به آسمانهاى متعدد و كرات فراوان عالم بالا است بى آن كه عدد خاصى از آن منظور باشد.
٤- آنچه صحيحتر به نظر مىرسد، اين است كه: مقصود از «سماوات سبع» همان معنى واقعى آسمانهاى هفتگانه است، تكرار اين عبارت در آيات مختلف قرآن، نشان مىدهد عدد «سبع» در اينجا به معنى تكثير نيست، بلكه اشاره به همان عدد مخصوص است.
منتها از آيات قرآن چنين استفاده مىشود: تمام كرات و ثوابت و سياراتى را كه ما مىبينيم همه جزء آسمان اول است، و شش عالم ديگر وجود دارد كه از دسترس ديد ما و ابزارهاى علمى امروز ما بيرون است و مجموعاً هفت عالم را به عنوان هفت آسمان تشكيل مىدهند.
شاهد اين سخن اين كه: قرآن مىگويد: وَ زَيَّنَّا السَّماءَ الدُّنْيا بِمَصابيح: «ما آسمان پائين را با چراغهاى ستارگان زينت داديم». «١»
در جاى ديگر مىخوانيم: إِنَّا زَيَّنَّا السَّماءَ الدُّنْيا بِزينَةٍ الْكَواكِبِ: «ما آسمان پائين را با كواكب و ستارگان زينت بخشيديم». «٢»
از اين آيات، به خوبى استفاده مىشود كه همه آنچه را ما مىبينيم و جهان ستارگان را تشكيل مىدهد، همه جزء آسمان اول است، و در ماوراى آن شش آسمان ديگر وجود دارد كه ما در حال حاضر اطلاع دقيقى از جزئيات آن نداريم.
و اما اين كه گفتيم شش آسمان ديگر براى ما مجهول است و ممكن است علوم از روى آن در آينده پرده بردارد، به اين دليل است كه علوم ناقص بشر به هر نسبت كه پيش مىرود از عجائب آفرينش تازههائى را به دست مىآورد.