سپس به سومين نشانه فاسقان كه فساد در روى زمين است اشاره كرده، مى‌فرمايد: «آنها در زمين فساد مى‌كنند» «وَ يُفْسِدُونَ فِي الأَرْضِ».
البته اين خود مطلبى روشن است، آنها كه خدا را فراموش كرده و سر از اطاعت او بر تافته‌اند، و حتى نسبت به خويشاوندان خود، رحم و شفقت ندارند پيدا است با ديگران چگونه معامله خواهند كرد؟ آنها در پى كامجوئى، لذت‌هاى خويش و منافع شخصى خود هستند، جامعه به هر جا كشيده شود براى آنها فرق نمى‌كند، هدفشان بهره بيشتر و كامجوئى افزون‌تر است، و براى رسيدن به اين هدف از هيچ خلافى پروا ندارند، پيدا است اين طرز فكر و عمل، چه فسادهائى در جامعه به وجود مى‌آورد.
و در پايان آيه مى‌گويد: «آنها همان زيانكارانند» «أُولئِكَ هُمُ الْخاسِرُونَ».
راستى چنين است! چه زيانى از اين بالاتر كه انسان همه سرمايه‌هاى مادى و معنوى خود را كه مى‌تواند بزرگ‌ترين افتخارها و سعادت‌ها را براى او بيافريند در طريق فنا، نيستى، بدبختى و سيه‌روزى خود به كار برد؟!
كسانى كه به مقتضاى مفهوم «فسق» از حوزه اطاعت خداوند بيرون رفته‌اند چه سرنوشتى غير از اين مى‌توانند داشته باشند.
***
نكته‌ها:
١- اهميت صله رحم در اسلام
گر چه آيه فوق از احترام به همه پيوندهاى الهى سخن مى‌گفت، ولى بدون شك، پيوند خويشاوندى يك مصداق روشن آن است.
اسلام نسبت به صله رحم، كمك، حمايت و محبت نسبت به خويشاوندان اهميت فوق‌العاده‌اى قائل شده است، قطع رحم و بريدن رابطه از خويشان و