سلب نموده است.
و منافقان، بيماردلانى هستند كه بر اثر سوء اعمالشان بر بيماريشان مى‌افزايد.
اما در آيات مورد بحث، بعد از اين مقايسه روشن، خط سعادت و نجات را كه پيوستن به گروه اول است، مشخص ساخته مى‌گويد: «اى مردم! پروردگارتان را پرستش كنيد كه هم شما و هم پيشينيان را آفريد تا پرهيزكار شويد» «يا أَيُّهَا النَّاسُ اعْبُدُوا رَبَّكُمُ الَّذي خَلَقَكُمْ وَ الَّذينَ مِنْ قَبْلِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ».
در تفسير آيه نكات ذيل جلب توجه مى‌كند:
١- خطاب: يا أَيُّهَا النَّاسُ «اى مردم» كه در قرآن حدود بيست بار تكرار شده، و يك خطاب جامع و عمومى است نشان مى‌دهد: قرآن مخصوص نژاد، قبيله، طايفه و قشر خاصى نيست، بلكه همگان را در اين دعوت عام شركت مى‌دهد، همه را دعوت به پرستش خداى يگانه، و مبارزه با هر گونه شرك و انحراف از خط توحيد مى‌كند.
٢- براى برانگيختن حس شكرگزارى مردم، و جذب آنها به عبادت پروردگار از مهم‌ترين نعمت شروع مى‌كند كه نعمت خلقت و آفرينش همه انسان‌ها است، نعمتى كه هم نشانه قدرت خدا است، هم علم و حكمت او و هم رحمت عام و خاصش؛ چرا كه در خلقت انسان، اين گل سر سبد عالم هستى، نشانه‌هاى علم و قدرت بى‌پايان خدا و نعمت‌هاى گسترده‌اش كاملًا به چشم مى‌خورد.
آنها كه در برابر خدا خاضع نيستند و او را پرستش نمى‌كنند، غالباً به خاطر اين است كه: در آفرينش خويش و پيشينيان نمى‌انديشند، و به اين نكته توجه ندارند كه: اين آفرينش بزرگ را نمى‌توان به عوامل كور و كر طبيعى نسبت داد، و