آن غيب گفته مى‌شود.
در قرآن كريم مى‌خوانيم: عالِمُ الْغَيْبِ وَ الشَّهادَةِ هُوَ الرَّحْمنُ الرَّحيم: «خداوندى كه به غيب و شهود، پنهان و آشكار دانا است و او است خداوند بخشنده و رحيم». «١»
ايمان به غيب، درست نخستين نقطه‌اى است كه مؤمنان را از غير آنها جدا مى‌سازد و پيروان اديان آسمانى را در برابر منكران خدا، وحى و قيامت قرار مى‌دهد و به همين دليل، نخستين ويژگى پرهيزكاران ايمان به غيب ذكر شده است.
مؤمنان مرز جهان ماده را شكافته، خويش را از چهار ديوارى آن گذرانده‌اند، آنها با اين ديد وسيع با جهان فوق‌العاده بزرگترى ارتباط دارند در حالى كه مخالفان آنها اصرار دارند انسان را همچون حيوانات در چهار ديوارى جهان ماده محدود كنند، و اين سير قهقرائى را تمدن و پيشرفت و ترقى نام مى‌نهند!
در مقايسه «درك و ديد» اين دو، به اينجا مى‌رسيم: «مؤمنان به غيب» عقيده دارند: جهان هستى از آنچه ما با حس خود درك مى‌كنيم بسيار بزرگ‌تر و وسيع‌تر است.
سازنده اين عالم آفرينش، علم و قدرتى بى انتها، و عظمت و ادراكى بى نهايت دارد، او ازلى و ابدى است. و عالم را طبق يك نقشه بسيار حساب شده و دقيق پى‌ريزى كرده.
در جهان انسان‌ها، روح انسانى فاصله زيادى ميان آنان و حيوانات ايجاد كرده.