پنجم: اكثر شاگردان هر دو مشترك است، يعنى پرورش‌يافتگان حوزه تهران اكثرا از محضر اين دو حكيم مشتركا بهره‌مند شده‌اند. از قبيل ميرزا طاهر تنكابنى، ميرزا على اكبر مدرس حكمى يزدى، ميرزا ابو الفضل طهرانى، ميرزا محمد حسن كرمانشاهى، ميرزا هاشم اشكورى، ميرزا ابراهيم رياضى زنجانى، آقا ميرزا محمد باقر اصطهباناتى، آقا شيخ غلامعلى شيرازى، آقا ميرزا محمد على اصفهانى، ميرزا صفاى اصفهانى، ميرزا جعفر آشتيانى، شيخ على نورى، شيخ حيدر نهاوندى و ...

ششم: هر دو از بزرگترين اساتيد حكمت متعاليه صدرايى بوده‌اند.

هفتم: هر دو اهل معنى و سير و سلوك و صفاى باطن و تهذيب نفس بوده‌اند.

با اين همه آقا محمد رضا اولا قبل از حوزه تهران، در حوزه اصفهان و قمشه نيز تدريس كرده بود، اما آقا على تنها در حوزه تهران تدريس مى‌كرد، لذا طول تدريس آقا على در تهران سه برابر تدريس آقا محمد رضا در اين حوزه بوده است. ضمنا آقا على علاوه بر حوزه اصفهان در حوزه تهران و قزوين نيز درس خوانده است.

ثانيا: گرايش اصلى آقا محمد رضا عرفان نظرى بوده و تسلط ايشان در ابعاد ذوقى و عرفانى حكمت متعاليه مسلما از آقا على افزون بوده، بلكه مى‌توان از اين حيث آقا محمد رضا را در زمره بزرگترين حكماى متعاليه دانست. بى شك آقا محمد رضا از بزرگترين عرفاى پانصد سال اخير جهان اسلام است و در درك و شرح عرفان محيى الدين سر آمد عارفان است.

اما گرايش اصلى آقا على حكمت برهانى بود، و سيطره ايشان در ابعاد استدلالى و فلسفى حكمت متعاليه و تصرف ايشان در مبانى و ارائه ابتكارات متعدّد فلسفى از آقا محمد رضا برتر بوده، حتى از اين حيث آقا على نه تنها در عصر خود بلكه بطور مطلق از حكيمان طراز اول حكمت متعاليه محسوب مى‌شود، بلكه مى‌توان بعد از حكماى صاحب مكتب يعنى فارابى، ابن سينا، سهروردى و صدر المتألهين، وى را در رديف حكماى صاحب مبناى تازه از قبيل ميرداماد دانست. ارائه تفصيلى آراء ابتكارى آقا على مدرس اين مهم را اثبات مى‌كند. به‌هرحال مقام رفيع اين دو حكيم بزرگ حكمت متعاليه به جاى خود محفوظ است و هيچيك جاى ديگرى را نمى‌گيرد. اميدواريم مجموعه مصنفات حكيم و عارف بزرگ آقا محمد رضا قمشه‌اى نيز منتشر شود و با استخراج ابتكارات معظم له قدر و منزلت ايشان بيش از پيش شناخته شود.