جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٢٣٠ - فصل دوم در بيان احكام نماز سفر
بهشرط آنكه آن روز معتدل [١] باشد در درازى و كوتاهى، و آن راه معتدل باشد در آسانى و دشوارى.
و اگر موضعى باشد كه دو راه داشته باشد يكى هشت فرسخ و ديگرى كمتر در اين صورت جايز است از راه دور رفتن بهقصد نماز قصر كردن، و لازم نيست از راه نزديكتر رفتن و نماز را تمام كردن.
وبدانكه اگر شخصى قصد مسافت نكند مثل آنكه در طلب غلام گريخته خود از شهر بيرون رود بهقصد آنكه هرجا غلام را يابد برگردد در اين صورت آن شخص را قصر كردن نماز جايز نيست هرچند از هشت فرسخ بيشتر رود، امّا در وقت برگشتن به شهر قصر كند اگر ميانه او و شهر هشت فرسخ شرعى باشد يا بيشتر.
دوم آنكه: از موضع اقامت آن مقدار برود كه اذان را نشنود و ديوارها را تميز نكند [٢] و اين مقدار را «حدّ ترخّص» گويند.
سوم آنكه: سفر معصيت نباشد پس غلام گريخته و زن ناشزه و شكاركننده كه به محض لهو [٣] و لعب شكار كند و شخصى كه مقصد او امر حرام باشد هيچيك از اينها را قصر نماز جايز نيست.
چهارم آنكه: سفر همه وقت نماز را فراگرفته باشد [٤] پس اگر به سفر رود بعد از
______________________________
[١]-
اين شرط وجهى ندارد به جهت اينكه مراد از روز يك روز فلكى است كه مجموع شبانه
روزباشد، پس اگر سير كند در آن به طريق سير قوافل و قطار با تأخير و تعطيل و منزل
نمودن كه متعارف است زياده از هشت فرسخ نمىشود. (كوهكمرهاى)
[٢] يكى از اين دو امر كفايت مىكند، من غير فرق بين الذّهاب و الاياب على الاقوى. (تويسركانى)
[٣] شكار لهو حكم آن تمام است اگر مقصد معيّنى نباشد، و اگر مقصد معيّنى داشته باشد، پساحوط جمع ميانه قصر و اتمام است، بلى بعضى از موارد شكار لهو به جهت اشتمال آن بر خصوصيّتى از خصوصيّات محرّمه سفر معصيت مىباشد، پس در اين صورت اتمام نماز و وجوب صيام بى اشكال است، هرچند مقصد معيّنى داشته باشد. (كوهكمرهاى)
[٤] بلكه مدار به حال بجا آوردن نماز است، پس اگر در اوّل ... (خراسانى)