جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٤٧٩ - فصل دوم در آداب تجارت
بيست و سوم: آرد خريدن جهت قوتِ خود، و كراهت خريدن نان از آن بيشتر است[١].
بيست و چهارم: فروختن هريك ازكنيز وفرزند اورا تنها درمدّتدوسال. و بعضى از مجتهدين تا هفت سال گفتهاند. و بعضى ديگر اين را حرام مىدانند. [١][٢] و همين حكم دارد تفرقه ميان طفل و پدر و جدّ و برادر، و خواهر گاهى كه مادر نداشته باشد.
بيست و پنجم: فروختن هريك از دو جنس مختلف را به ديگرى نسيه و اگرچه در قدر [٢] مساوى باشند هر گاه قابل كيل و وزن باشد.
بيست و ششم: فروختن آب نهر مملوك و آبى كه به آن احتياج نداشته باشد.
بيست و هفتم: فروختن فرزند كنيزى كه از زنا [٣] حامله شده باشد و بعد از چهار ماه به او دخول كرده باشد. [٤]
بيست و هشتم: سَلَم خريدن شيره انگور، چه احتمال دارد در وقتى كه مشترى خواهد شراب شده باشد.
فصل دوم در آداب تجارت
بدانكه شصت و هشت امر تعلّق به تجارت دارد: دو امر واجب، و سى و يك امر سنّت، و بيست و شش امر مكروه، و نُه امر حرام:
______________________________
[١]-
قول به حرمت احوط است. (تويسركانى)
* البتّه فرمايش بعض از مجتهدين را رعايت نمايند. (صدر)
[٢] كراهت در صورت مساوات در قدر معلوم نيست، بلكه مخصوص است به صورت تفاضل و جمعى حرام دانستهاند. (نخجوانى، يزدى)
[٣] يا از غير زنا، لكن حمل از مولايش نباشد كه امّ ولد شده باشد و احوط در صورت مفروضهنفروختن، بلكه آزاد كردن او است، چون تغذّى كرده است به نطفه او. (يزدى)
[٤] و عزل هم نكرده باشد. (دهكردى، يزدى)
[١] يعنى: بهتر است گندم بخرد.
[٢] محقّق ثانى، جامعالمقاصد ٤: ١٥٧. شيخ مفيد، مقنعه: ٥٤٥. شيخ طوسى، نهايه ٢: ١٩٥.