جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٤٨٠ - فصل دوم در آداب تجارت
امّا دو امر واجب:
اوّل آن كه: متاع او اگر مشتمل باشد برعيب مخفى آن را به مشترى اظهار [١] كند.
دوم آن كه: هر گاه دو جنس را كه گمان ربا در آن رَوَد به زياده فروخته باشد، آن زياده را بهصاحبش بدهد. [٢]
امّا سى و يك امر سنّت:
اوّل: دانا بودن به [٣] آنكه كدام بيع صحيح [٤] است و كدام باطل و اگرچه بهتقليد مجتهد باشد، تا آنكه از ربا سالم ماند.
دوم: استخاره كردن در خريدن و فروختن.
سوم: حليم بودن.
چهارم آنكه: در خريد و فروش تقاضا[١] نكند و مسامحت كند، خصوصاً در متاعى كه در آن عبادت كنند.
______________________________
[١]
وجوب اظهار عيب معلوم نيست ولكن احوط است. (تويسركانى)
* اگر بر ترك اظهار صدق غشّ كند. (نخجوانى، يزدى)
[٢] و اقوى عدم وجوب اين است نيز. (تويسركانى)
* در بيع ربوى اصل معامله باطل است، پس فقط ردّ زياده كفايت نمىكند، اگر چه آن هم واجب است. (دهكردى)
[٣] واجب است معرفت احكام تجارت يا آنكه احتياط كند به اين نحو كه تصرّف در ثمن يامثمن نكند تا آنكه بداند صحّت را. (تويسركانى)
* در خبر است كه «طلب العلم فريضة على كلّ مسلم ومسلمة» و نيز وارد است كه «الفقه ثمّ المتجر» پس دانا شدن به احكام شرعيّه لازم است. (صدر)
[٤] اگر چه صحّت واقعى معامله موقوف به علم مكلّف به صحّت و فساد نيست، ولى ترتيب اثر كردن بر آن موقوف بر اين است كه اجتهاداً يا تقليداً صحّت معامله را بداند. (دهكردى)
* بلكه واجب است هر معامله كه مىكند صحّت آنرا بداند اجتهاداً او تقليداً تا بتواند ترتيب اثر كند. (نخجوانى، يزدى)
[١] چانه زنى.