جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٣٩٩ - فصل چهارم در كيفيت جهاد كردن با كفار
و عدل او و نبوّت حضرت پيغمبر ٦ و امامت حضرت اميرالمؤمنين ٧ و اولادش و جميع شرايع و احكام آن دعوت كند. و اگر بىآنكه امام كفّار را دعوت به اسلام نمايد مسلمانى يكى از ايشان را بكشد گناه دارد، امّا قصاص وديت بر او نيست.
و اين دعوت لازم است جماعتى را كه دعوت به ايشان نرسيده باشد و عالم به بعثت رسول- صلوات اللَّه عليه واله- نبوده باشند. امّا جماعتى را كه دعوت به ايشان رسيده باشد و عالم به بعثت و دعوت رسول ٦ باشند لازم نيست، ليكن سنّت است.
دوم: مبارزت نمودن هر گاه امام التزام برآن نمايد.
سوم: ابتدا به قتال دشمن نزديك كردن، مگر آنكه از دشمنان دور ترسِ بيشتر باشد، يا با دشمنان نزديك امام جهت مصلحتى صلح كرده باشد. و بعضى اين را سنّت مىدانند[١].
امّا آن ده امرى كه حرام است:
اوّل: در چهار ماه حرام قتال كردن، و آن: رجب و ذيقعده و ذيحجّه و محرّم است، و بدين سبب اين چهار ماه را ماههاى حرام مىگويند. و جهاد كردن در اين ماهها با جماعتى كه حرمت اين ماهها را دانند و با مسلمانان جنگ نكنند به اجماع حرام است.
و امّا با جمعى كه حرمت اين ماهها را ندانند و با مسلمانان جنگ كنند، جنگ كردن با ايشان در اين ماهها حرام نيست.
دوم: مبارزت نمودن با منع امام.
سوم: گريختن از جنگ دشمنانى كه دُو [١] مثل مسلمانان باشند، اگرچه گمانش باشد كه كشته مىشود بعداز آنكه صفها راست شده باشند، مگر آنكه قصد آن داشته باشد كه با دشمنان حيله كند، مثل آنكه پشت به آفتاب نمايد، يا بربلندى برآيد كه خود را بهجاهايى كه آب داشته باشد رساند، يا پشت به كوه دهد، يا در گريختن غرضش آن باشد كه به جماعتى ديگر از مسلمانان ملحق شود. و اگر زياده بردو مثل باشند به اجماع
______________________________
[١]-
يا كمتر. (يزدى)
[١] فاضل مقداد، كنز العرفان ١: ٣٥٦. محقّق، شرايع ١: ٣١٠. ابن ادريس، سراير ٢: ٦.