جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٣٤ - اما آن بيست و دو چيز كه وضو جهت آنها سنت است
امّا آن بيست و دو[١] چيز كه وضو جهت آنها سنّت است:
اوّل: قرآن خواندن و نوشتن.
دوم: مصحف برداشتن.
سوم: در آمدن به مسجد.
چهارم: نماز ميّت گزاردن.
پنجم: سعى در حاجت مؤمنى يا در حاجت خود كردن.
ششم: زيارت قبر مؤمنى [١] كردن.
هفتم: اگر شخصى به خواب رود سنّت است كه اوّل وضو سازد، به تخصيص اگر آنشخص جنب باشد.
هشتم: اگر شخصى محتلم شده باشد و خواهد كه مجامعت كند سنّت است كه اوّل وضو سازد تا ايمن شود از ديوانه بودن فرزند كه از اين جماع بهم رسد.
نهم: اگر خواهد با زن آبستن مجامعت كند اوّل وضو بگيرد تا ايمن شود از آنكه فرزندى كه در شكم مادر است بىفهم و بخيل باشد.
دهم: اگر ميّت را غسل داده باشد و خواهد كه مجامعت كند قبل از غسل مسّ ميّت سنت است كه وضو سازد.
يازدهم: اگر زن حيض داشته باشد سنّت است كه در وقت هرنماز وضو سازد و مشغول بهذكر خداى باشد.
دوازدهم: اگر شخصى از روى ميل زنى را ببوسد سنّت است كه بار ديگر [٢] وضو سازد.
______________________________
[١]
در زيارت قبر مؤمن و غير آن از بعض از امور مذكوره نصّ خاص به نظر نرسيده، هر چند
استحباب وضوء بى اشكال است، بلكه مواردى كه وضوء در آنها سنّت است بيشتر آن است كه
در متن ذكره شده. (كوهكمرهاى)
[٢] اگر با وضوء بوده تجديد وضوء نمايد. (دهكردى)
[١] در بعضى از نسخهها بيست و يك، و در برخى بيست و سه.