جامع عباسی – ط جامعه مدرسین - شيخ بهائی؛ ساوجی، نظام بن حسین - الصفحة ٢٢٩ - فصل دوم در بيان احكام نماز سفر
و اگر همه قرص آفتاب يا ماه گرفته شد برجميع تقادير قضا لازم است، خواه بعد از خروج وقت برآن مطّلع شده باشد و خواه قبل از آن، و خواه عمداً بجا نياورده باشد و خواه فراموش شده باشد.
و امّا نماز زلزله در تمام عمر اداست [١].
فصل دوم در بيان احكام نماز سفر:
واجب است بر مسافر كه هريك از نماز ظهر و عصر و عشا را دو ركعت بگزارد، به هشت شرط:
اوّل: قصد مسافت [٢] هشت فرسخ شرعى است، يا قصد چهار فرسخ به شرط [٣] آنكه اراده بازگشتن [٤] در همان روز [٥] يا در همان شب داشته باشد.
وفرسخى سهميل است، وميلى چهار هزار گز است به گز دست، وگزى بيست وچهار انگشت است كه به عرض در پهلوى هم باشد، و انگشتى هفت جُو متوسّط است كه به عرض درپهلوىهم باشد و جوى هفت مو از موهاى يال يابوست كه در پهلوى همباشد.
پس فرسخ شرعى به گز شرعى دوازده هزار گز است، و به انگشت دويست و هشتاد و هشت هزار انگشت است، و به جو يك هزار هزار و سيصد و شانزده هزار جو است، و به موى يابو چهارده هزار هزار و سيصد و دوازده هزار مو است.
و اين هشت فرسخ را در شرع برابر مىدانند به يكروزه راهى كه شتر باردار برود
______________________________
[١]
اقوى وجوب نماز زلزله است فوراً و وقت آن از اوّل زلزله است به قدر نماز آن، پس
هرگاه تأخير انداخت قضاء مىشود و احوط اتيان به او است بدون قصد اداء يا قضاء.
(تويسركانى)
[٢] و نيز شرط است استدامه قصد به اينكه در اثناء متردّد نشود. (يزدى)
[٣] بلكه به شرط آنكه اراده بازگشتن قبل از ده روز داشته باشد. (خراسانى)
[٤] اقوى اين است كه با قصد مراجعت قبل از عشره هم قصر نمايد و احوط در اين صورت جمع بين قصر و اتمام است. (تويسركانى)
[٥] يا غير آن به شرط اينكه قصد اقامه ده روز در آن محلّ نكند. (دهكردى)
* بلكه در غير آن روز هرچند بعد از نُه روز باشد. (يزدى)