معرفت قرآنى (يادنگار آيت الله محمد هادي معرفت) - كنگره بزرگداشت آيت الله معرفت - الصفحة ٥٢٥ - ١ سهو در عدد ركعات

ركعتين. فقام ذواليدين فقال: أقُصِرَت الصلاة يا رسول الله ام نسيت؟ فقال رسول الله- ص-: كل ذلك لم يكن. فقال: قد كان بعض ذلك يا رسول الله- ص- فاقبل رسول الله- ص- علي الناس فقال: أصدق ذو اليدين؟ فقالوا: نعم، يا رسول الله- ص-. فأتمّ رسول الله- ص- ما بقي من الصلاة، ثم سجد سجدتين، و هو جالس بعد التسليم.[١]

از ابوهريره‌ نقل شده است، كه گفت:

پيامبر بر ما پيشوايى كرد، و بر سر دو ركعت، سلام نماز داد. شخصى به‌نام ذو اليدين بلند شد و گفت: آيا نماز كوتاه شده يا فراموش كردى؟ فرمود: هيچكدام، گفت: حتماً يكى از اين دو بوده است. آنگاه پيغمبر از ديگران پرسيد، ذواليدين را تصديق كردند. پيغمبر بلند شد، نماز را تمام نمود و پس از سلام، دو سجده به جا آورد.[٢]

در صحيح بخارى‌ از عبدالله بن بُجينه‌ آورده است:

پيغمبر- ص- نماز ظهر را پنج ركعت خواند. بدو گفتند: آيا در نماز زيادتى رخ داده؟ فرمود: چه بوده، گفتند: يك ركعت زياد نمودى. آنگاه حضرت دو سجده سهو نمود.

در صحيح مسلم‌ از عمران بن حصين‌ آورده است:

پيغمبر- ص- نماز عصر را، سه ركعتى سلام داد، سپس وارد خانه خود گرديد، شخصى به نام خرباق درب منزل او آمد- كه دست‌هاى او كمى دراز بود- ماجرا را براى پيغمبر گفت. پيغمبر ناراحت شد و از منزل بيرون آمد و از مردم پرسيد: آيا راست مى‌گويد: گفتند: آرى. آنگاه يك ركعت نماز به جا آورد و سپس دو سجده سهو نمود.[٣]

اين روايات- اساساً- قابل اعتماد نيستند.

[١] . صحيح مسلم، ج ٢، ص ٨٧.

[٢] . صحيح بخارى، ج ٢، ص ٨٥.

[٣] . ج ٢، ص ٨٧ و: در اين باره به: سنن ابن ماجه، ج ١، ص ٣٦٦؛ سنن ابن داود، ج ١، ص ١١٩؛ سنن نسائى، ج ٣، ص ٥٦؛ سنن بيهقى، ج ٢، ص ٣٣٥؛ مسند احمد بن حنبل، ج ٢، ص ٢٣٤ رجوع شود.