معرفت قرآنى (يادنگار آيت الله محمد هادي معرفت) - كنگره بزرگداشت آيت الله معرفت - الصفحة ٥٩٤ - عنايت به آخرت

١. همه انسان‌ها، برادر و برابرند، چون از يك پدر و مادر آفريده شده‌اند.

٢. انسان‌ها، با يكديگر پيوند نسبى دارند، لذا با هم همبستگى ناگسستنى دارند.

٣. انسان‌ها، داراى استعدادهاى گوناگونى‌اند كه همين اختلاف در استعدادها و توانايى‌ها، آن‌ها را به‌دسته‌ها و گروه‌هاى مختلف درآورده است.

٤. انسان‌ها، بايد از همديگر شناخت داشته باشند، تا بتوانند به‌گونه صحيح از استعدادهاى يكديگر بهره ببرند.

در اين جهت، در آيه‌اى ديگر مى‌فرمايد:

وَ رَفَعْنا بَعْضَهُمْ فَوْقَ بَعْضٍ دَرَجاتٍ لِيَتَّخِذَ بَعْضُهُمْ بَعْضاً سُخْرِيًّا.[١]

اين برترى، برتى نسبى است كه هر يك از افراد انسان‌ها، در جهتى كه تخصّص دارد، بر ديگران كه فاقد آن تخصص‌اند، برترى دارد.

مقصود از «سخرياً»، امكان بهره‌گيرى از توانايى‌ها و دست‌آورى‌هاى ديگران است. ترجمه آيه اين چنين مى‌شود:

برخى را بر برخى برترى داديم، تا امكان بهره‌گيرى از يكديگر ميسّر گردد.

قرآن هم به دنيا و هم به آخرت توجه دارد، بلكه در تمام فعاليت‌ها آخرت هدف است و دنيا وسيله و امكانات آن پلى براى رسيدن به آخرت مى‌باشد.

عنايت به آخرت‌

از ويژگى‌هاى بارز دستورات اسلامى، قرين قرار دادن دنيا و آخرت است، ولى از آنجا كه حيات انسان‌هاى تكامل يافته، جاويدان است، آخرت را هدف قرار داده، و دنيا را پيشتاز آن شناخته است. در يك جا فرمود:

لَيْسَ مِنَّا مَنْ تَرَكَ دُنْيَاهُ لِدِينِهِ أَوْ تَرَكَ دِينَهُ لِدُنْيَاهُ.[٢]

از ما (بندگان شايسته خدا) نيست كسى كه دنياى خود را براى دينش ترك نمايد، يا آنكه دين خود را براى دنيا ترك نمايد.

[١] . زخرف، آيه ٣٢.

[٢] . محمدباقر مجلسى، بحارالانوار، ج ٧٥، ص ٣٢١، رقم ١٨.