معرفت قرآنى (يادنگار آيت الله محمد هادي معرفت) - كنگره بزرگداشت آيت الله معرفت - الصفحة ٤٢٠ - نغمه قرآن

فَتَبارَكَ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخالِقِينَ.[١]

٣. آهنگ: آواى (موسيقى) سخن، كه از دو عامل پيش (سبك و نظم) به وجود آمده است. چنان ساختار و اندامى، و چنين پيوند استوارى، اين گونه آهنگى را خواستار است. به‌ويژه آنكه از حرف مد و لين‌[٢] در اين زمينه، كمال استفاده را كرده، جوش و خروشى به آهنگ تلاوت بخشيده، و جد و شعفى در شنوندگان به وجود مى‌آورد. اين ويژگى قرآن، بايد در تلاوت قاريان جلوه‌گر شود، و اعجاز بيانى آن، هرچه برازنده‌تر تجلى كند. از اين رو، ضرورت دارد، تلاوت كننده، آهنگ تنظيمى قرآن را بداند، و بر اسرار و رموز آن واقف باشد، و كاملًا آن را رعايت كند، تا نقش اعجاز بيان را به خوبى و با دقت ايفا كند. قرآن بيانى رسا، سبكى شيوا، آهنگى دلربا دارد. بايد اين ويژگى به عرصه ظهور برسد، و شنوندگان را- از هر قبيل كه باشند- تحت تأثير قرار داده، جان و هستى آنان را تسخير كرده، در

قبضه تصرف خويش در آورد. آنگاه است كه ان من البيان لسحرا آشكارا مشاهده مى‌شود.

نغمه قرآن‌

قرآن را آهنگ و نغمه‌اى است فرح‌بخش و روح‌افزا كه ديگر نغمه‌ها را رسوا ساخته، روان آدمى را آرامش بخشيده، از آلايش‌ها و پليدى‌ها پاكيزه كرده، درخشش داده و به سوى فضاى لايتناهى آسمان معنويت به پرواز در مى‌آورد. اين نغمه، غذاى روح است، كه روان آدمى را نويد خوشبختى مى‌دهد، سعادت و طهارت، قداست ارزانى مى‌دارد. چرا بايد اين نغمه جاودانى و اين موسيقى روحانى، مستور بماند و از دسترس دور باشد؟ نه هرگز؛ بلكه ضرورى است كه براى همه و هميشه زنده و جاويد بماند و استوار جلوه نمايد. در فرمان والاتبار پيغمبر بزرگوار (ص) آمده است:

[١] . مؤمنون، آيه ١٤.

[٢] . حروف مد و لين: حروف كشش‌دار است مانند: واو، يا، الف كه هرگاه پيش از حرف، روى آخرين حرف قافيه قرار گيرند، موجب كشش و نرمش مى‌شوند، و آوايى دلنشين ايجاد مى‌كنند. مانند: خبير، بصير، عليم، لؤلؤ مكنون، حور عين، و ذات العماد فى البلاد و ....