معرفت قرآنى (يادنگار آيت الله محمد هادي معرفت) - كنگره بزرگداشت آيت الله معرفت - الصفحة ٢٦٧ - ٥ سخن با حيوانات

و احياهم نيست.

اي أماتهم ثم احياهم.

يا آنكه:

قال لهم موتوا ثم قال لهم احيوا؛ اي ارد نا اما تتهم ثم احياءهم.

٥. سخن با حيوانات‌

شيوه نسبت دادن «قول» به حيوانات در قرآن نيز بر همين منوال است، يعنى: «ابراز خواسته درونى» به هر وسيله كه بوده باشد. و هيچ دليلى وجود ندارد كه با لفظ يا صوت انجام گرفته باشد.

درباره مورچه آمده است:

... قالَتْ نَمْلَةٌ يا أَيُّهَا النَّمْلُ ادْخُلُوا مَساكِنَكُمْ لا يَحْطِمَنَّكُمْ سُلَيْمانُ وَ جُنُودُهُ وَ هُمْ لا يَشْعُرُونَ.[١]

به‌طور حتم، گفتارى آن گونه كه ميان انسان‌ها متداول است، در كار نبود و اساساً اين گونه حيوانات، پيام‌ها و دريافت‌هاى خود را به‌واسطه امواج- همچون رادارها- انجام مى‌دهند، و هرگز لفظ يا صوتى از خود بروز نمى‌دارند.

قرآن در رابطه با هدهد كه براى سليمان پيام آورد مى‌فرمايد:

فَمَكَثَ غَيْرَ بَعِيدٍ فَقالَ أَحَطْتُ بِما لَمْ تُحِطْ بِهِ وَ جِئْتُكَ مِنْ سَبَإٍ بِنَبَإٍ يَقِينٍ* إِنِّي وَجَدْتُ امْرَأَةً تَمْلِكُهُمْ وَ أُوتِيَتْ مِنْ كُلِّ شَيْ‌ءٍ وَ لَها عَرْشٌ عَظِيمٌ* وَجَدْتُها وَ قَوْمَها يَسْجُدُونَ لِلشَّمْسِ.[٢]

آيا هدهد اين پيام را شفاهاً و با لفظ و تكلّم انجام داد؟ هرگز! زيرا حضرت سليمان خود مى‌فرمايد:

وَ وَرِثَ سُلَيْمانُ داوُدَ وَ قالَ يا أَيُّهَا النَّاسُ عُلِّمْنا مَنْطِقَ الطَّيْرِ وَ أُوتِينا مِنْ كُلِّ شَيْ‌ءٍ إِنَّ هذا لَهُوَ الْفَضْلُ الْمُبِينُ.[٣]

يكى ديگر از عنايات الاهى به حضرت‌ سليمان‌ كه وارث‌ داود است،

[١] . نمل، آيه ١٨.

[٢] . همان، ٢٢.

[٣] . همان، ١٦.