اخلاق محتشمي - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ٨٥ - الباب التاسع فى التقوى و الزهد و حسنه

يحبّك اللّه. ترجمه: هر كه رغبت از دنيا بگرداند مصيبات بنزديك او حقير باشد.

از دنيا رغبت بگردان! تا خدا تو را دوست دارد.

(١٣) الزّهد فى الدّنيا يريح القلب و البدن، و الرّغبة فى الدّنيا تكثر الهمّ و الحزن. ترجمه: ترك دنيا تازه گرداند دل و بدن را، و رغبت در دنيا اندوه و انديشه بسيار گرداند.

(١٤) ازهد فيما (فى) ايدى النّاس! يحبّك النّاس. ما تقرّب الىّ عبدى المؤمن بمثل الزهد فى الدّنيا. ترجمه: رغبت بگردان از آنچه در دست مردم بود! تا تو را دوست دارند. خداى ميگويد: هيچ بنده‌اى بمن تقرب نكرده است بچيزى مانند زهد در دنيا.

(١٥) خشية اللّه رأس امرك. اتمّكم عقلا اشدّكم للّه من اللّه خوفا.

ترجمه: ترسيدن از خدا اصل كار تو است. تمام عقل‌ترين شما كسى است كه از براى خدا از خدا بيشتر ترسد.

(١٦) يقول اللّه: و عزّتى و جلالى! لا اجمع على عبدى خوفين، و لا اجمع له امنين فان امنى فى الدّنيا اخفته يوم القيامة، و ان خافنى فى الدّنيا آمنته يوم القيمة. ترجمه: خداى ميگويد: بعزت و جلال من! كه بر بنده خود دو خوف جمع نكنم، و او را دو امن [جمع نكنم‌] اگر از من در دنيا ايمن بود روز قيامتش بترسانم، و اگر در دنيا از من خايف بود روز قيامتش ايمن كنم.