اخلاق محتشمي - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ٥٨١ - يادداشتها

ص ٢١ بند ٢٥: ردى است بر منكر اصل تعليم و قاعده تسليم كه از نشانه‌هاى آئين شيعى سبعى و اثنا عشرى است. در بصائر صفار (جزو ١٠ باب ٢١) مانند آن ديده ميشود.

ص ٢٢ بند ٢٧: الحكمة الخالدة ص ٣٦٧- در س ٢ اين بند بخوانيد:

استكمالان: استكمال طبيعى و استكمال نطقى.

ص ٢٣ بند ٢٩: طهارة الاعراق ص ٤٥١- اخلاق ناصرى ص ١٥٦.

ص ٢٣ بند ٣٠: الحكمة الخالدة ص ١٥٠.

ص ٢٣ بند ٢١: در اين بندها اشاره است بعصمت كه در آئين شيعى در امام بايد باشد و خواجه طوسى را گفتاريست در اين باره (مدرس ص ٢٨٩) كه از روى نسخه ش ١١/ ٨٧١ دانشگاه گ ١٣٦ ر در اينجا مى‌بينيم:

«فائدة من فوائده (العلامة الطوسى) طاب ثراه‌

بسم اللّه الرحمن الرحيم و به نستعين. العصمة، هى ان يكون العبد، قادرا على المعاصى، غير مريد لها مطلقا. و عدم ارادته او وجود صارفة، يكون من اللّه، تعالى، لطفا فى حقه. فهو لا يعصى اللّه، لا لعجزه، بل لعدم ارادته، او لكون صارفة غالبا على ارادته. فوقوع المعصية منه، ممكن بالنظر الى قدرته، و ممتنع بالنظر الى عدم ارادته، او لكون صارفة غالبا على ارادته»

اين گفته خواجه از گفتار سيد مرتضى كه عصمت لطف خدايى است گرفته شده است. اين گفته سيد در پايان كلمات المحققين (جلد ٢ چاپ ١٣١٥) ديده ميشود. طوسى در رساله امامت ص ٢٠ و تجريد مقصد ٥ مسئله ٢ (ص ٢٢٨ شرح تجريد حلى) و فصول ص ٣٨ و قواعد العقائد ص ٧١ از عصمت گفتگو داشته است.