اخلاق محتشمي - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ٥٤٢ - ترجمه الادب الوجيز للولد الصغير

(بيت:)

و مسكينان و درويشان را خوار و حقير مدار، تا از فيض [و] فضل الهى [مستحق و] مستوجب تمول و ثروت باشى. و همچنين در درويشى و حالت دست تنگى‌[١] [طرايق حسن‌] معيشت، بتجلد[٢] مسلوك دار، بآنكه صيانت [نفس‌] خود از خساست و دنائت واجب دانى، و عرض خويش را از ذل سؤال و استماحت ارذال منزه دارى.

(شعر:)

و بآنچه خداى تعالى ترا روزى كرده باشد قناعت نماى، كه زندگانى نامرضى [و احتمال‌] و اختيار مذلت تضرع و تخشع، و اظهار ضعف و انكسار در فقر و فاقت، شرف مردم را باطل و مضمحل گرداند، و بخمول ذكر عايد باشد، و موجب عيب و عار گردد. و در سخن امير المؤمنين على عليه [٣٠ ر] السلام آمده است:

ما احسن تواضع الاغنياء للفقراء طلبا لما عند اللّه، و احسن منه تيه‌[٣] الفقراء على الاغنياء توكّلا على اللّه. تفسيرش آنست‌[٤] كه از طريق تعجّب فرموده است كه: چون‌[٥] نيكو است تواضع توانگران درويشان و مساكين‌[٦] را، كه بآن طلب ثواب و رضاى خداى تعالى كنند، و نيكوتر است از

[١]خ: تنگدستى.

[٢]خ: تجلد.

[٣]خ: تكبر.

[٤]خ: اينست.

[٥]خ: چه.

[٦]خ: توانگران و درويشان و مسكينان.