اخلاق محتشمي - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ٤١٠ - من كلام الحكماء و الدعاة

فقال: من كان سعيه فيما يفسد النّاس. ترجمه: از بزرجمهر پرسيدند كه: سزاوارتر بذكر ستوده كه باشد؟ گفت: كسى كه امر بمعروف كند، و نهى از منكر كند. و گفتند كه: سزاوار بذكر ناستوده كه باشد؟ گفت: كسى كه سعى در چيزى ميكند [كه مردم را تباه سازد].

(٢٧) خير الثّناء ما كان على السن الفضلاء الاخيار. ترجمه:

بهترين ثناها آن بود كه بر زبان فاضلان و نيك مردان باشد.

(٢٨) من مدح انسانا بشى‌ء ليس فيه فقد بالغ فى هجائه.

ترجمه: هر كه مردمى را مدح بچيزى كه در وى نباشد كند، در هجو مبالغت كرده باشد.

(٢٩) بمجالسة الصّالحين يكتسب حسن الثّناء. ترجمه: بمجالست صالحان ثنا و ذكر خير اكتساب كنند.

(٣٠) السّعادات كلّها فى سبعة اشياء: حسن الصّورة، و صحّة

بقيه حاشيه صفحه قبل (١٤٣) كه نامى‌تر؟ آنكه شايسته‌تر و اپرويزتر (كامرواتر)

[١٤٥]كه اپرويزتر؟ آنكه جهش (بخت) بكارد و دادستان نيكتر

[١٦٧]كه سرزنش را سزاوارتر؟ آنكه باو كه نيكى ازش بيند ناسپاس بود

[١٦٩]كه بدنام‌تر؟ آنكه بدكردن بمردمان را داد شمرد

اين بندها را فردوسى در شاهنامه نياورده است.

از سنجيدن يادگار بزرگمهر كه پهلوى و فارسى آن در اين مجله آمده با آنچه مشكويه رازى در الحكمة الخالدة (ص ٢٩- ٤١) از سخنان او گزين كرده است بر ميآيد كه اين يادگار را بعربى در آورده‌اند و خوب است كه در اين زمينه بررسى بيشترى بشود.