اخلاق محتشمي - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ٤٠٨ - من كلام الحكماء و الدعاة

ترجمه: در صفت مؤمنان ميفرمايد كه ايشانند كه عاقبت نيك يافته‌اند در آخرت و دنيا، يعنى ثنا و ثواب.

(٢٠) السّعيد من نظر و حذر، و الشّقىّ من خاطر و غرّر. ترجمه:

سعيد كسى بود كه نظر كند و حذر كند، و بدبخت كسى بود كه خود را در هلاك افكند.

من كلام الحكماء و الدعاة

(٢١) السّعادة مقرونة بالعقل، فمن رزق العقل دلّه على اسباب السّعادة، و من رزق السّعادة لم يبق له غاية يطلبها، لانّ السّعادة غاية كلّ مطلوب. ترجمه: سعادت مقرون باشد بعقل، پس هر كه او را عقل داده‌اند او را بر اسباب سعادت دلالت ميكند، و هر كرا سعادت داده‌اند هيچ غايت نمانده باشد كه او را طلب بايد كرد، چه سعادت غايت همه مطالب باشد.

(٢٢) سئل حكيم، أىّ النّاس اولى بالسّعادة؟ فقال: اقلّهم ذنوبا. و قيل: من اقلّ ذنوبهم؟ قال: اقومهم بامر اللّه على دينه الحقّ، و ابعدهم من امر الشّيطان. ترجمه: از بزرگى پرسيدند كه: از مردمان كيستند كه او بسعادت اولى‌تر است؟ گفت: كسى كه گناه او كمتر است.

گفتند: گناه كه كمتر است؟ گفت كسى كه بفرمان خدا بر دين حق راست بايستاده باشد، و از فرمان ديو دورتر بود.