اخلاق محتشمي - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ٢٨٨ - الباب السابع و العشرون فى الحث على التواضع و خفض الجناح

خود رخصت پيمبران را دادى، و ليكن او از دوستان خود تكبر نپسنديده است.

پس ايشان روى بر زمين مى‌نهند، و در خاك مى‌مالند در پيش معبود خود، و با مؤمنان مدارات و تواضع ميكنند.

(١٤) و قال فى صفة المتّقين‌[١]: بعده عمّن تباعد عنه زهد، [و نزاهة]، و دنوّه ممّن دنا منه لين و رحمة، ليس تباعده بكبر و عظمة، و لا دنوّه بمكر و خديعة[٢]. ترجمه: در صفت متقيان فرمود كه دورى او از هر كه دورى كند از جهت زهد باشد در دنيا [و پاكى‌]، و نزديكى او بهر كه نزديكى جويد نرمى و رحمت بود. نه دورى او از تكبر و عظمت باشد، و نه نزديكى او بمكر و فريب.

(١٥) و قال، و قد لقيه عند مسيره الى الشّام دهاقين الانبار، فترجّلوا له، و اشتدّوا بين يديه، فقال: ما هذا الّذى صنعتموه؟ فقالوا خلق منّا نعظّم به‌[٣] امراءنا. فقال و اللّه ما ينتفع بهذا امراؤكم [و] انّكم لتشقّون به على انفسكم [فى دنياكم‌]، و تشقون به فى آخرتكم. و ما اخسر[٤] المشقّة وراءها العقاب، و اربح الدّعة معها الامان من النّار[٥]. ترجمه: در آن وقت كه مولانا على بشام ميشد دهقانان انبار- يعنى: رئيسان، كه در آن وقت دهقان را رئيس گفتندى- پيش او آمدند، پياده شدند، و در پيش اسب او ميدويدند، فرمود كه: اين چرا ميكنيد؟ گفتند:

[١]اصل: المتقى.

[٢]نهج البلاغه. من وصف على للمتقين لهمام ٢: ١٨٧

[٣]اصل: ينتفع نعظم امراءنا.

[٤]اصل: احسن.

[٥]نهج البلاغه ٣: ١٦٠