اخلاق محتشمي - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ٢٨٦ - الباب السابع و العشرون فى الحث على التواضع و خفض الجناح

التّواضع لا يزيد العبد الّا رفعة، فتواضعوا! يرفعكم اللّه‌[١].

ترجمه: تواضع نيفزايد بنده را الا بلندى، پس تواضع كنيد! تا خدا شما را بلند گرداند.

(٦) من تواضع للّه رفعه اللّه، و من تكبّر وضعه اللّه. من حمل سلعته فقد برى‌ء من الكبر. ترجمه: هر كه بسوى خدا تواضع كند خدا او را بلند گرداند، و هر كه تكبر كند خدا او را وضيع‌[٢] گرداند. هر كه بار خود برگيرد از تكبر بيزار شده باشد.

(٧) طوبى لمن تواضع فى غير منقصة، و ذلّ فى نفسه من غير مسكنة. ترجمه: خنك آنكس كه تواضع كند بى‌نقصان و بى‌عيبى و حاجتى، و خويش را رام و خوار دارد بى‌احتياجى.

(٨) الا ادلّكم على اهل الجنّة؟ كل ضعيف متضعّف لو اقسم على ربّه لابرّه. الا ادلّكم على اهل النّار؟ كلّ متكبّر خوّات‌[٣].

ترجمه: شما را دلالت كنم بر اهل بهشت؟ هر ضعيفى باشد ضعيف نماينده، يعنى:

متواضع، كه اگر سوگند بر خداى دهد حاجت او را برآورد. شما را دلالت كنم بر اهل دوزخ؟ هر متكبرى باشد متكبر بدخوى.

(٩) المؤمنون هيّنون ليّنون، يدرون من يحرم على النّار: كلّ هيّن‌

[١]مجموعه ورام ص ١٨٩- در ترجمه الادب الوجيز للولد الصغير ابن مقفع از خواجه طوسى اين حديث از «صاحب شريعت» دانسته شده و چنين ترجمه گرديد: «تواضع مردم را داعيه مزيد رفعت است، تواضع عادت كنيد! خداى بر شما رحمت كناد!»

[٢]اصل: وضع.

[٣]اصل: حواظ (الخوات: گستاخ).