اخلاق محتشمي - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ١٢٧ - الباب الثالث عشر فى فعل الخير و التوقى عن الشر

خداى خويش را پرستيد! و خير كنيد! تا مگر رستگارى يابيد.

(٥) من تحرّ الخير يعطه، و من يوق الشرّ يوقه. ترجمه: هر كه طلب خير كند او را خير دهند، و هر كه از شر دورى جويد او را از آن نگاه دارند.

(٦) اهل المعروف فى الدّنيا هم اهل المعروف فى الآخرة. صنائع المعروف تقى مصارع السّوء. ترجمه: اهل نيكويى در دنيا هم اهل نيكويى باشند در آخرت، يعنى: ثواب يابند. فعلهاى نيك از آفات وقايع باز دارد.

(٧) اصنع المعروف الى اهله و الى من ليس باهله. فان اصبت اهله فهو اهله، و ان لم تصب اهله فانت اهله. ترجمه: نيكويى كن با اهل آن و با غير اهلش، اگر اهل را يافتى خود او اهل آنست كه باو نيكى كنى، اگر اهل نيكى را نيابى تو اهل آنى كه نيكى كنى.

(٨) استتمام المعروف خير من ابتدائه. خيركم خيّركم لاهله.

ترجمه: با تمام رسانيدن نيكى بهتر از ابتداى آن. بهترين شما كسى بود كه با اهل خود بهتر باشد.

(٩) من يزرع خيرا يحصد رغبة، و من يزرع شرّا يحصد ندامة.

ترجمه: هر كه نيكى كارد رغبت و منفعت درود، و هر كه بدى كارد پشيمانى درود.

(١٠) الخير عادة، و الشّرّ لجاجة. اطلبوا الخير عند حسان الوجوه.

ترجمه: خير عادت باشد، و شر ستيزندگى، يعنى: طبيعت نيك آن را بعادت نكند.