اخلاق محتشمي - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ١١٠ - الباب الحادى عشر فى الرضا و التسليم

(١٣) اعلم انّ ما اصابك لم يكن ليخطئك، و انّ ما اخطاك لم يكن ليصيبك. و اعلم انّ الخلائق لو اجتمعوا على ان يعطوك شيئا لم يرد اللّه ان يعطيك لم يقدروا عليه، او يصرفوا عنك شيئا اراد اللّه ان يصيبك به لم يقدروا عليه. فاذا سألت فاسأل اللّه، و اذا استعنت فاستغث باللّه‌[١]. ترجمه: بدانكه آنچه بتو رسد از تو در نخواهد گذشت، و آنچه از تو در گذرد بتو نخواهد رسيد. و بدانكه اگر همه خلق جمع شوند تا تو را چيزى دهند كه خدا نخواسته باشد كه بتو دهند نتوانند، يا چيزى از تو بگردانند كه خدا خواسته باشد بتو رسد نتوانند. پس چون چيزى خواهى از خدا خواه، و اگر معاونتى طلبى از خدا طلب.

(١٤) اذا اراد اللّه امضاء قضائه و قدره، سلب ذوى العقول عقولهم حتّى ينفذ فيهم قضاؤه و قدره. ترجمه: چون خدا خواهد كه قضا و قدر خود را امضا كند، از عاقلان عقلهاى ايشان بستاند، تا قضا و قدر او بريشان نفاذ يابد، يعنى: اذا جاء القضاء عمى البصر.

(١٥) من آثر محبّة اللّه على محبّة النّاس كفاه اللّه مؤنة النّاس.

ترجمه: هر كه محبت خدا بر محبت مردمان اختيار كند خدا مؤنت مردمان، او را كفايت كند.

(١٦) لن يستكمل العبد حقيقة الايمان، حتّى يعلم: انّ ما اصابه‌

[١]اصل: به اللّه.