اخلاق محتشمي - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ١٠٩ - الباب الحادى عشر فى الرضا و التسليم

(٨) من رضى من اللّه بالقليل [من الرّزق، رضى اللّه منه بالقليل‌] من العمل. ترجمه: هر كه باندك روزيى از خدا راضى باشد، خدا باندك عملى ازو خشنود گردد.

(٩) اذا احبّ اللّه عبدا ابتلاه، فان صبر اجتباه، و ان رضى اصطفاه.

ترجمه: چون خدا بنده را دوست دارد، او را آزمايش كند، و در بلا افكند اگر صبر كند، او را برگزيند و اگر رضا دهد، او را از صفوت دوستان خالص خود گرداند.

(١٠) من احب ان يعلم حاله عند اللّه فلينظر ما للّه عنده. ترجمه:

هر كه خواهد كه بداند كه حال او بنزديك خدا چگونه باشد، بايد كه نگاه كند تا حال او با خدا، يعنى در رضا دادن بقضاى او، چگونه است.

(١١) قال داود: يا رب! دلّنى على امر فيه رضاك! قال اللّه تعالى:

رضائى فى رضاك بقضائى. ترجمه: داود گفت: يا رب! مرا بر كارى دلالت كن كه رضاى تو در آن بود! خدا گفت: رضاى من در آنست كه بقضاى من رضا دهى.

(١٢) احفظ اللّه يحفظك، احفظ اللّه تجده امامك، تعرّف الى اللّه فى الرّخاء يعرفك فى الشدة. ترجمه: خدا را نگاهدار تا خدا تو را نگاهدارد.

خدا را نگاه‌دار تا او را در پيش خود يابى، يعنى كارساز تو باشد. در آسانى بنزديك خدا وسيلتى ثابت كن، تا در سختى تو را دست گيرد.