فقه سیاسی - عمید زنجانی، عباسعلی - الصفحة ٥٩١ - در نظام جمهورى اسلامى ايران

هدفدار و متناسب با برنامه و عدم انحراف از آن.

[١] ٦. مشاركت كليه دستگاههاى اجرايى ذير بط و سياست انبساط در تصميم گيريهاى برنامه‌اى و بودجه‌اى و اتخاذ سياست تصميم‌گيرى به طريق از قاعده به رأس مخروط.

١٧. نگاه به شاخصهاى تعيين كننده توليد ناخالص ملى و توليد ناخالص داخلى و معادلات نسبتاً پيچيده بين آن دو كه در حسابهاى ملى، محاسبات و عمليات مالى كشور را رقم مى‌زنند.١

ج - مراحل تنظيم بودجه عمومى:

تنظيم بودجه عمومى معمولاً در دو مرحله انجام مى‌گيرد:

نخست: مرحله نسبتاً طولانى تهيه اعداد و ارقام بودجه است كه از ماهها قبل توسط يك سازمان دولتى (برنامه و بودجه) از منابع مختلف اطلاعاتى تحت تأثير متغيرهاى برونى و درونى با توجه به شرايط حاكم جمع آورى و سپس با پيش‌بينى يا تخمين و يا استفاده از روشهاى آمارى، منابع در آمد دولت و ميزان انتظاراتى كه دولت از هر كدام از آنها دارد مورد بررسى قرار مى‌گيرد و در كنار آن، ميزان مصارف درآمدها و طبقه‌بندى آنها مشخص مى‌گردد و در نهايت در قالب يك مؤلفه پيش لايحه توسط سازمان برنامه و بودجه تقديم دولت مى‌گردد در اين مرحله در حقيقت تخصيص‌ترين كار بودجه انجام مى‌گيرد و كارشناسان از بخشهاى مختلف اطلاعات و اعداد و ارقام لازم را در اختيار تهيه كنندگان بودجه قرار مى‌دهند.

هر چند در اين مرحله، اطلاعات، اعداد و ارقام مربوط به بخشهاى مختلف بر اساس متغيرها و شرايط موجود و واقعيات جامعه مورد ارزيابى و تجزيه و تحليل قرار مى‌گيرد لكن سنگ زيربناى بودجه با همان اطلاعات جمع‌آورى شده از بخشهاى مختلف گذارده مى‌شود.

غير واقعى بودن اعداد و ارقام، دقيق نبودن معيارهاى سنجش اطلاعات واصله و استفاده از افراد غير متخصص و ناوارد مى‌تواند همه بررسيها بعدى در مراحل تنظيم و

[١] . توليد ناخالص داخلى عبارت از جمع ارزش افزوده بخشهاى اقتصادى داخلى است كه طى يك دوره زمانى معين به دست مى‌آيد و توليد ناخالص ملى با محاسبه توليد ناخالص داخلى به علاوه خالص پرداختى عوامل توليد از خارج.